μαινόλης

μαινόλης, ου, ὁ,

• raving, frenzied, μαινόλᾳ θύμῳ Sapph. 1.18; a name of Dionysus, Ph. 1.351, Corn. ND 30:—fem. μαινόλις, not found in gen., B. Scol.Oxy. 11; διάνοιαν μαινόλιν A. Supp. 109 (lyr.); ἀσέβεια μ. prob. cj. in E. Or. 823 (lyr.).
• • II Act., maddening, of wine, Plu. Cohib. 2.462b. (From μαίνομαι, as φαινόλης from φαίνομαι.)

μαινόλης, ὁ, rasend, verzückt, begeistert, so hieß Bacchus selbst nach Clem.Al. protrept. 11 u. Plut. coh. ira 13 ; θυμός, Sapph. 1 ; auch οἶνος, begeisternd od. rasend machend, Sp. S. μαινόλιος.

μαινόλης, ου, ὁ, μαίνομαι

• raving, frenzied, Sapph..