μαινόλις Save Bailly 2024 Grieks Nederlands Middle Liddell μαινόλις, gén. ιδος, acc. ιν, adj. f. c. les préc. Eschl. Suppl. 108 ; Eur. Or. 821. μαινόλις -ιδος [μαινόλης] adj. f., razend, buiten zinnen: διάνοια μαινόλις een geest die buiten zinnen is Aeschl. Suppl. 109; μαινόλις γυνή seksverslaafde vrouw Archil. 196a 30. μαινόλις fem. of μαινόλης, Eur.