μασάομαι
μασάομαι, to chew
μᾰσάομαι, aor. 1 ἐμασησάμην Hp. Epid. 7.11, Hsch. s.v. ἐμάσταζεν: —
- chew, ἀμυγδάλας μασᾶσθαι Eup. 253; κρέας Ar. Pl. 321; σηπίας Id. Ec. 554; τι Hp. l.c.; πάπυρον Thphr. HP 4.8.4; τὰ δέρματα τῶν θυρεῶν J. BJ 6.3.3: abs., Ar. Eq. 717, V. 780, Thphr. Char. 20.5: μασώμενον, τό, of a toothache remedy, Cass. Fel. 32.—Not in Trag., or Att. Prose.
- II shoot out the lip, as a mark of contempt, Philostr. VA 7.21.
μασάομαι-ῶμαι [μᾰ]
1 mâcher, d’où manger, acc. Hpc. 1213 ; Ar. Pl. 320, etc. ; Th. H.P. 4, 8, 4 ; abs. Ar. Eq. 717, Vesp. 780 ||
2 plisser les lèvres avec dédain, Philstr. V. Ap. 7, 21.
μασάομαι, (*μάω, μάσσω), kauen, essen, verzehren ; δίδου μασᾶσθαι Ναξίας ἀμυγδάλας Eupolis bei Ath. II.52c, u. oft in den Com.; vgl. Ar. Eq. 717, Pax 1275, Plut. 321, wo vulg. μασσώμενος geschrieben wird. Auch Theophr. u. in späterer Prosa. Bei Philostr. v. AP 7.21, neben ξυγγελάω, = den Mund zu einer höhnischen Geberde verziehen.
μασάομαι
μάσσω
- Dep. to chew, Ar.