μενέχαρμος
μενέ·χαρμος, ος, ον, c. le préc. Il. 14, 376.
μενέχαρμος, im Kampf ausharrend, den Kampf bestehend, Il. 14.376.
μενέχαρμος
[as μενεχάρμης.]
=μενεχάρμης. Il. 14.376.
[as μενεχάρμης.]
=μενεχάρμης. Il. 14.376.