μενετέον
μενετέον, one must remain
μενε-τέον, (μένω)
- one must remain, Pl. R. 328b, X. HG 3.2.9, etc.
μενετέον, vb. de μένω, Xén. Hell. 3, 2, 9 ; Plat. Rsp. 328b.
Étym. cf. μενητέον.
μενετέον, Adj. verb. zu μένω.