μυδάω

μῠδ-άω, (μύδος A)

• to be damp, dripping, φόνου μυδώσας σταγόνας S. OT 1278; μυδῶσα κηκίς Id. Ant. 1008; φόνῳ μυδόωντες (v.l. -όεντες) ὀδόντες Nic. Th. 308; μύροις μ. AP 5.198 (Hedyl.); μυδόωσα ἀπὸ χροὸς ἔρρεε λάχνη A.R. 4.1531; of ulcers, Hp. Ulc. 10; [θυρεοὶ] ὑπὸ τῶν ὄμβρων . . μυδῶντες Plb. 6.25.7; of the eyelids (v. sq.), Dsc. 1.71,72.
• • II to be damp, clammy from decay, σὰρξ μυδῶσα Hp. VC 15; of a corpse, S. Ant. 410.

μυδάω, feucht, durchnäßt sein ; φόνου μυδώσας σταγόνας, Soph. O.R. 1278 (φόνῳ μυδόωντες Nic. Th. 308); μυδῶσα κηκὶς μηρίων, Ant. 995 ; μυδῶν σῶμα, der verwesende Leichnam, 406 ; so bes. Sp., von zu vieler Feuchtigkeit verderben, verfaulen, Pol. 6.25.7 ; Luc. D.Mort. 14.5 ; Alciphr. 3.33 ; s. Ruhnk. Tim. p. 184.

μυδάω μῠδάω, fut. -ήσω μύδος

• to ooze with damp, be clammy from decay, of a corpse, Soph.; μυδῶσα κηκίς clammy moisture, Soph.; μυδῶσαι σταγόνες oozing drops, Soph.