νεογιλός

νεο-γῑλός, ή, όν,

• new-born, young, σκύλαξ Od. 12.86; βρέφος Is. Fr. 12, Theoc. 17.58; ἔριφος Alciphr. 1.27; ὀδοὺς ν. one of the first set of teeth, Opp. C. 1.199; βίου χρόνος ν. life short as childhood, Luc. Halc. 3. (In Od. l.c. glossed νεογνῆς, . . νεωστὶ γεννηθείσης by Hsch.; also γάλακτι τρεφομένης by Sch.Od.; spelling and etym. are doubtful, perh. cf. Lith. žindù ‘suckle’.)

νεογιλός, [ῑ], ή, όν, (von γάλα, γλάγος nach den Alten, = νεογλαγής, oder gar nach Eust. = νεόγονος), neugeboren, jung ; Od. 12.86 ; βρέφος, Theocr. 17.58 ; βίου χρόνος, d.i. kurz, Luc. Halcyon. 3 ; ὀδούς, Milchzahn, Opp. Cyn. 1.399 ; Poll. 2.8 (wo früher νεογιλαῖος u. νεογιλής stand) zitiert es auch aus Isae. u. verwirft es.

νεογιλός

-η

[νέος + an uncertain second element.]

App., newly born : σκύλακος Od. 12.86.

νεογιλός : new - born, young; σκύλαξ, Od. 12.86†.

νεογιλός νεο-γῑλός, ή, όν

• new-born, young, Od., Theocr. deriv. uncertain