νεομηνία
νεο-μηνία, ἡ, v. νουμηνία.
νεομηνία, ας (d’ord. contr. en νουμηνία, v. ce mot) DH. Rhet. 4, 2, p. 249 ; Jos. A.J. 6, 11.
νεομηνία, ἡ, att. gew. zusammengezogen in νουμηνία, der Neumond, der angehende Monat ; Ar. Ach. 963, Eq. 43 u. öfter ; Xen. An. 5.6.23, 31 ; Sp., wie Plut., Hdn., bei denen es den röm. calendae entspricht. – Vgl. über den Gebrauch von νεομηνία, das die Atticisten verwerfen, neben νουμηνία Lobeck Phryn. 148.
νεομηνία
- 1feast of the new moon ἴυγγι δʼ ἕλκομαι ἦτορ νεομηνίᾳ θιγέμεν (cf. von d. Mühll, M. H., 1957, 128f.) N. 4.35
Strong 3561 (KJV)
new moon: of the Jewish festival, Col 2:16.†