νεοφθίμενος
νεο-φθίμενος [ῐ], η, ον, = foreg., Nonn. D. 25.274, al.
νεο·φθίμενος, η, ον [ῐ] consumé ou détruit depuis peu, Nonn. D. 25, 274.
Étym. ν. φθίνω.
νεοφθίμενος, neu, eben erst verderbt, vernichtet, Nonn. D. 26.48 u. öfter.