νεοττεύω, Ion. νεοσσεύω, Ion. en later Gr. ook νοσσεύω [νεοττός] 1. act. uitbroeden: κατὰ Τάρταρον ... ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον in de wijdse Tartarus broedde hij onze soort uit Aristoph. Av. 699; ook intrans. een nest bouwen. 2. med. nestelen: ὅσα ἦν νενοσσευμένα ὀρνίθων γένεα alle soorten vogels die er genesteld waren Hdt. 1.159.3.
νεοττεύω, nisten, hecken Ar. Av. 699 ; Arist. H.A. 6.1 u. Sp., wie Luc. V.H. 1.31.