νησιῶτις
νησιῶτις, ιδος, adj. f. c. νησιώτης, Eschl. Pers. 390 ; Plut. M. 602e ||
➳ Dor. νασιῶτις [ᾱ] Soph. Tr. 658.
νησιῶτις, ιδος, ἡ, fem. zu νησιώτης ; πέτρα, Fels der Insel, Aesch. Pers. 382 ; ἑστία, Soph. Trach. 655 ; τὴν νησιῶτιν ἡσυχίαν, Plut. exil. 9.