ξενοδοχέω

ξενο-δοχέω, v. ξενοδοκέω.

ξενοδοχέω, Eur. Alc. 555, ion. u. ep. ξεινοδοκέω, Fremde, Gastfreunde aufnehmen, bewirten, beherbergen ; ξεινοδόκησε δαίμων, Pind. frg. 278, wo es = μαρτυρέω sein soll ; ξεινοδοκέων πάντας ἀνθρώπους, Her. 6.128 ; Plat. Rep. IV.419.