οἰστός
οἰστός, that must be borne, endurable
οἰστός, ή, όν,
- that can be borne, endurable, οἰστὸν ἂν ἦν Th. 1.122; πάντα οἰστὰ ἐφαίνετο Id. 7.75: Comp., Hld. 2.24. Adv. -τῶς Poll. 3.131.
οἰστός, ή, όν, supportable, Thc. 1, 122 ; 7, 75 ; Luc. J. voc. 7 ||
Cp. -ότερος, Hld. 2, 24.
Étym. vb. d’οἴσω, fut. de φέρω.
οἰστός ¹, adj. verb. zu φέρω, zu tragen, erträglich ; οἰστὸν ἂν ἦν, Thuc. 1.122 ; οἰστὰ αὐτοῖς ἐφαίνετο, 7.75 ; οἰστότερος, Hel. 2.24.
οἰστός ², ὁ, att. = ὀϊστός.
οἰστός, ή, όν
verb. adj. of φέρω
- that must be borne, endurable, Thuc.