οὐθάτιος
οὐθάτιος, of the udder
οὐθάτ-ιος [ᾰ], α, ον,
- of the udder, μαστός AP 9.430 (Crin.).
οὐθάτιος, α, ον [ᾰτ] c. le suiv. Anth. 9, 430.
οὐθάτιος, zum Euter gehörig, bes. volle Euter habend, stuchtbar, strotzend, ἐκ δὲ γάλακτος θηλὴ ἀεὶ μαστοῦ πλήθεται οὐθατίου, Crinag. 22 (IX.430).
οὐθάτιος
οὐθάτιος (ᾰ), η, ον
- of the udder, Anth.