οὐτιδανός

οὐτῐδᾰνός, ή, όν,

• of no account, worthless, esp. with regard to strength or courage, in Hom. always of persons, δειλὸς καὶ οὐ. Il. 1.293; βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος, οὐτιδανοῖο 11.390; ἄφρων . . καὶ οὐ. Od. 8.209; ὀλίγος τε καὶ οὐ. καὶ ἄκικυς 9.515; οὐτιδανὸς βίην Opp. H. 2.144.
• • II Act., reckless, γᾶς δόσις οὐτιδανοῖς ἐν ῥοθίοις φορεῖται, of a surging crowd, A. Th. 361 (lyr.). (Prob. suffix -ανός, and Οὔτιδ, earlier form of οὔτι ‘nothing’, cf. Lat. quid, Skt. cid.)

οὐτιδανός, att. auch 2 Endgn, nichtswürdig, nichtsnutzig ; mit δειλός verbunden, von Menschen, die ihrer Schwäche wegen nicht zu achten sind, Il. 1.293 ; neben ἄναλκις, 11.390 ; καὶ ἄφρων, Od. 8.209, vgl. 9.460, 515 ; γᾶς δόσις οὐτιδανοῖς ἐν ῥοθίοις φορεῖται, Aesch. Spt. 343 ; einzeln bei sp.D., auch von Sachen, geringfügig, schlecht, wie Nic. Th. 385. – Dies Suffixum δανός s. auch in ἠπεδανός.

οὐτιδανός

[οὔ τις.]

Of no account, worthless, sorry, good for nothing : δειλός τε καὶ οὐτιδανός Il. 1.293. Cf. Il. 11.390 : Od. 8.209 (useless, blind to his own interests), Od. 9.460, 515.

Absol. : ἐπεὶ οὐτιδανοῖσιν ἀνάσσεις (men of nought) Il. 1.231. Cf. Od. 18.383 (v.l. οὐκ ἀγαθοῖσιν).

οὐτιδανός : good-for-nothing, worthless, only of persons.

οὐτιδανός οὐτῐδᾰνός, ή, όν οὔτις

• • Iof no account, worthless, Hom.
  • IIregardless, reckless, Aesch.