οὐτάζω
οὐτάζω, to wound
οὐτάζω, v. οὐτάω.
οὐτάζω (f. -άσω, ao. οὔτασα, pf. inus. ; pass. ao. οὐτάσθην, pf. οὔτασμαι) blesser, frapper de manière à blesser ; avec l’acc. de l’objet atteint : τινά, Il. 21, 576 ; Eur. Rhes. 255, blesser qqn ; στῆθος, Il. 13, 438, frapper qqn à la poitrine ; avec l’acc. de la pers. ou de la chose atteinte suivi de κατά avec l’acc. de la partie : τινὰ κατ’ οὖς, Il. 20, 472 ; παρ’ ἀσπίδα, Il. 16, 311, frapper qqn à l’oreille, près du bouclier ; avec double acc. celui de la personne atteinte et celui de la partie : οὐτ. τινὰ χεῖρα, Il. 5, 458, frapper qqn à la main ; rar. l’acc. de la pers. atteinte et celui de la blessure : ἕλκος ὅ με βροτὸς οὔτασεν ἀνήρ, Il. 5, 361, la blessure que m’a faite un mortel ; avec l’acc. de la pers. et le dat. de l’instrument : τινὰ ἔγχεϊ, Il. 20, 459, blesser qqn d’une javeline ||
➳ Impf. pass. 3 pl. οὐτάζοντο, Il. 7, 273 ; 12, 427. Ao. part. οὐτασθείς, Lyc. 242. Pf. 3 sg. οὔτασται, Il. 16, 26 ; part. οὐτασμένος, Od. 11, 535 ; Eschl. Ag. 1344.
Étym. cf. οὐτάω.
1. raken, treffen:
2. verwonden:
οὐτάζω, wie οὐτάω, verwunden, eigtl. nur im Nahkampf mit Hieb- oder Stoßwaffen, im Ggstz von βάλλω, Il. 14.424, 21.576, vgl. βάλλω ; bes. Il. 16.26 ff.; οὔτʼ ἂρ βεβλημένος ὀξέϊ χαλκῷ, οῦτʼ αὐτοσχεδίην οὐταομένος Od. 11.536 ; ξιφέεσσι αὐτοσχεδὸν οὐτάζοντο, Il. 7.273 ; mit dem acc. der Person oder des Gliedes, welches verwundet wird, τὸν οὐτάζων ἔγχεϊ 20.459, οὔτασε χεῖρα 5.336, μετάφρενον οὔτασε δουρί 7.258 ; Hes. Sc. 461 ; pass. οὐτασται, Il. 11.861 ; auch mit doppeltem acc., Κύπριδα οὔτασε χεῖρα, 5.458, u. anders, ἕλκος, ὅ με βροτὸς οὐτασεν ἀνήρ, 5.361, die Wunde, welche der Mann mir schlug ; selten von Sachen, οὔταζον σάκος, 13.552, sie trafen, beschädigten den Schild, wie 7.258 ; Hes. Sc. 363. – Auch bei den Tragg.; καιρίως οὐτασμένος, Aesch. Ag. 1317 ; οὐτάσας πυρί, vom Blitze, Eur. Hipp. 684 ; τοξεύμασιν, Herc.Fur. 199 ; τίνʼ ἄνδρα οὐτάσει, Rhes. 255 ; sp.D., wie Opp., βελέεσσιν, Hal. 2.373, 4.522.
οὐτάζω
[cf. οὐτάω.]
3 sing. aor. οὔτασε Il. 5.56, Il. 7.258, Il. 11.338, Il. 13.438, Il. 15.523, Il. 16.467, Il. 17.344, etc.
3 sing. subj. οὐτάσῃ Il. 21.576.
Infin. οὐτάσαι Il. 14.424, Il. 16.322.
3 sing. pf. pass. οὔτασται Il. 11.661, Il. 16.26.
Pple. οὐτασμένος Od. 11.536.
- 1
To strike or wound by a thrust or lunge : οὔτασε χεῖρα δουρί Il. 5.336. Cf. Il. 5.56, Il. 11.338, Il. 12.427, Il. 14.424, etc. : Od. 11.536.
With cognate acc. : ἕλκος, ὅ με βροτὸς οὔτασεν ἀνήρ Il. 5.361.
In mid. of reciprocal action : καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν οὐτάζοντο Il. 7.273.
- 2
To wound by the cast of a weapon Il. 16.467.
- 3
To thrust a weapon into, pierce (a shield) : μέσον σάκος οὔτασε δουρί Il. 7.258. Cf. Il. 13.552, 607, 646, Il. 15.528.
- 1
οὐτάζω , imp. οὔταε, ipf. οὔταζον, aor. οὔτασα, οὔτησα, iter. οὐτήσασκε, aor. 2 οὖτα, iter. οὔτασκε, inf. οὐτάμεν(αι), pass. ipf. οὐτάζοντο, perf. οὔτασται, part. οὐτασμένος and, with irreg. accent, οὐτάμενος: stab, wound by cutting or thrusting (αὐτοσχεδίην, αὐτοσχεδόν), thus opp. to βάλλειν, hit with a missile, Il. 11.659, ; ἕλκος, ‘inflict’ a wound, Il. 5.361; hence οὐταμένη ὠτειλή, Il. 14.518, Il. 17.86.
οὐτάζω
= οὐτάω
- to wound, c. dupl. acc., Κυπρίδα οὔτασε χεῖρα wounded Venus on the hand, Il.; also, σάκος οὔτασε pierced the shield, Il.; c. acc. cogn., ἕλκος, ὅ με βροτὸς οὔτασεν ἀνήρ the wound which a man struck me withal, Il.