οὗτος

οὗτος, αὕτη, τοῦτο, gen. τούτου, ταύτης, τούτου, etc.: the dual fem. never in Att., v. ὁ, ἡ, τό, init.:—demonstr. Pron.,

• •this, common from Hom. downwds.
• A ORIGIN and FORMS: οὗτος, αὕτη, τοῦτο prob. arose from a reduplication of the demonstr. ὁ, ἡ, τό with insertion of -υ- (= Skt. Particle u), e.g. ταῦτα fr. τα-υ-τα: Dor. gen. sg. fem. τούτας Philol. 11; nom. pl. τοῦτοι, ταῦται A.D. Synt. 111.23: the former occurs Sophr. 24, GDI 3045 B 6 (Selinus), SIG 339.16 (Rhodes, iii B. C.), etc., the latter is dub. in Sophr. 97, certain in SIG 241 B 117 (Delph., iv B. C.): in Boeot. all forms begin with οὑτ-, as gen. sg. neut. οὕτω Supp.Epigr. 3.359.11 (iii B. C.); acc. sg. fem. οὕταν Corinn. Supp. 2.80; acc. pl. neut. οὗτα SIG 1185.20 (Tanagra, iii B. C.), etc.: gen. pl. fem. Att. τούτων, Cret. ταυτᾶν Leg.Gort. 5.19; neut. ταύτων Michel 1334.10 (Elis, iv B. C.).—In Ion. sts. written ταότην, ταοτα, SIG 283.19 (Chios, iv B. C.), 46.7 (Halic., v B. C.), al.—In Att. οὗτος was freq. strengthd. by the demonstr. -ί, οὑτοσί, αὑτηί, τουτί, gen. τουτουί, dat. τουτῳί, acc. τουτονί; pl. nom. οὑτοιί, neut. ταυτί, etc., this man here: sts. a Particle is inserted between the Pron. and -ί, as αὑτηγί for αὑτηί γε, Ar. Ach. 784; τουτογί for τουτί γε, Id. V. 781, Av. 894, al.; ταυταγί for ταυτί γε, Id. Eq. 492, Pax 1057, al.; τουτοδί for τουτὶ δέ, Id. Pl. 227; τουτουμενί for τουτουὶ μέν, Id. Ra. 965.—In codd. the ν ἐφελκυστικόν is sts. added in the forms οὑτοσίν, οὑτωσίν, and οὑτοσίν is said to be Att. by A.D. Pron. 59.24, 82.11. [This ι is always long, and a long vowel or diphthong before it becomes short, as αὑτη̆ί, τουτω̆ί, οὑτοῐί, Ar. Nu. 201, Pl. 44, Ach. 40, etc.]
• B USAGE in regard to CONCORD. οὗτος is freq. used as a Pron. Subst.: hence neut. is folld. by gen., κατὰ τοῦτο τῆς ἀκροπόλιος Hdt. 1.84; εἰς τοῦθʼ ὕβρεως ἐλήλυθεν D. 4.37; εἰς τοῦθʼ ἥκεις μανίας Id. 36.48; ταῦτα τῶν μαθημάτων Pl. Euthd. 278b: but quite as freq. as Adj., in which case its Subst. commonly takes the Art., οὗτος ὁ ἀνήρ or ὁ ἀνὴρ οὗτος.—But the Art. is absent,
• • • 1 always in Ep. Poets (exc. Od. 18.114), οὗτος ἀνήρ Il. 14.471, Od. 1.406, etc.: sts. also in Trag., A. Pers. 122 (lyr.), 495, S. Ph. 406, OC 471, 1177: once in an Inscr., τοπεῖα: τούτων τὰ ἡμίσεα τοπείων IG 2(2).1622.135 (iv B. C.).
    • 2 sts. when the Noun is so specified that the Art. is not needed, ἐς γῆν ταύτην . ., ἥντινα νῦν Σκύθαι νέμονται Hdt. 4.8; ταύτας ἃς οἱ πατέρες παρέδοσαν μελέτας Th. 1.85, cf. Pl. R. 449d, etc.; πατὴρ σὸς οὗτος, ὃν θρηνεῖς ἀεί S. El. 530.
    • 3 when οὗτος is used in local sense, here, v. infr. C.I.5.
    • 4 when the Noun with which οὗτος agrees stands as its Predicate, αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις S. Ph. 1034; δικαστοῦ αὕτη ἀρετή [ἐστι] Pl. Ap. 18a: this exception extends to cases in which the Predicate is not so distinctly separated from the Subject, αἰτίαι μὲν αὗται προυγεγένηντο these were the grievances which already existed, Th. 1.66; ταύτην φήμην παρέδοσαν this was the report which . ., Pl. Phlb. 16c: freq. with a Sup., κίνησις αὕτη μεγίστη δὴ . . ἐγένετο this was notably the greatest movement which . ., Th. 1.1, cf. 3.113: with πρῶτος Id. 1.55, 98, 6.31, Ev.Luc. 2.2.
    • 5 when 3rd pers. is used for 2nd to express contempt, οὗτος ἀνήρ, οὑτοσὶ ἀνήρ, Pl. Grg. 467b, 489b, etc.
  • II though οὗτος usu. agrees with the Noun that serves as Predicate, it is not rare to find it in the neut., μανία δὲ καὶ τοῦτʼ ἐστί E. Ba. 305; τοῦτο γάρ εἰσι . . εὔθυναι D. 19.82, etc.: and in pl., οὐκ ἔστι ταῦτα ἀρχή Aeschin. 3.13; ταῦτʼ ἐστὶν ὁ προδότης Id. 2.166: so with an explanatory clause added, τοῦτο γάρ ἐστιν ὁ συκοφάντης, αἰτιᾶσθαι μὲν πάντα ἐξελέγξαι δὲ μηδέν D. 57.34.
  • • 2 so also with a Noun in apposition, τούτοισιν μὲν ταῦτα μέλει, κίθαρις καὶ ἀοιδή Od. 1.159; τούτου τιμῶμαι, ἐν πρυτανείῳ σιτήσεως Pl. Ap. 36e, cf. E. Fr. 323.3, etc.
    • 3 the neut. also may refer to a masc. or fem. Noun, καρπὸν φορέει κυάμῳ ἴσον: τοῦτο ἐπεὰν γένηται πέπον κτλ. Hdt. 4.23, cf. X. An. 1.5.10, etc.
    • 4 the neut. is also used of classes of persons, μελιτοπῶλαι καὶ τυροπῶλαι: τοῦτο δʼ εἰς ἕν ἐστι συγκεκυφός Ar. Eq. 854, cf. Pl. Lg. 711a; or of an abstract fact, οὐκ Ἰοφῶν ζῇ;—τοῦτο γάρ τοι καὶ μόνον ἔτʼ ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν Ar. Ra. 73.
  • III with Prons.,
  • • 1 personal, οὗτος σύ, in local sense, v. infr. C.I.5.
    • 2 interrog., τί τοῦτʼ ἔλεξας; what is this that . . ? S. Ph. 1173 (lyr.), cf. Ant. 7; ποίοισι τούτοις; for ποῖά ἐστι ταῦτα οἷς [ἔχεις ἐλπίδα]; Id. OC 388, cf. Ant. 1049; Νέστορʼ ἔρειο ὅν τινα τοῦτον ἄγει whom he brings here, Il. 11.612.
    • 3 with οἷος, Od. 20.377, Pl. Phd. 61c.
    • 4 possess., πατὴρ σὸς οὗτος this father of thine, S. El. 530, cf. X. An. 7.3.30.
    • 5 demonstr., οὗτος ἐκεῖνος, τὸν σὺ ζητέεις, where ἐκεῖνος is the Predicate, Hdt. 1.32; τοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνο E. Hel. 622, cf. Or. 804; αὐτὸ τοῦτο, v. αὐτός I.7; τοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα this same man, S. Ph. 128.
    • • b exceptionally, Διφίλου οὗτος ὅδʼ ἐστὶ τύπος IG 12(5).300 (Paros).
    • 6 ἄλλος τις οὗτος ἀνέστη another man here, Od. 20.380.
  • IV with Numerals, τέθνηκε ταῦτα τρία ἔτη these three years, Lys. 7.10 codd.; [στρατείαν] ἑνδέκατον μῆνα τουτονὶ ποιεῖται for these eleven months, D. 8.2, cf. 3.4; τριακοστὴν ταύτην ἡμέραν Men. Epit. 27; ταύτας τριάκοντα μνᾶς D. 27.23, cf. Pl. Grg. 463b, etc.
• C SIGNIFICATION AND SPECIAL IDIOMS:
• • I this, to designate the nearer, opp. ἐκεῖνος, that, the more remote, ταῦτα, like τὰ ἐνταῦθα, things round and about us, earthly things, Pl. Phd. 75e (v. l.); cf. ὅδε init.: but οὗτος sts. indicates that which is not really nearest, but most important, δεῖ . . τὸ βέλτιστον ἀεί, μὴ τὸ ῥᾷστον λέγειν: ἐπὶ ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἡ φύσις αὐτὴ βαδιεῖται, ἐπὶ τοῦτο δὲ κτλ. D. 8.72, cf. 51.3 and 18.
  • • 2 when, of two things, one precedes and the other follows, ὅδε prop. refers to what follows, οὗτος to what precedes, οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστι S. OC 787, cf. ὅδε III.2: freq., however, where there are not two things, οὗτος refers to what follows, Il. 13.377, Od. 2.306, etc.; οὔκουν . . τοῦτο γιγνώσκεις, ὅτι . .; A. Pr. 379, etc.
    • 3 οὗτος is used emphat., generally in contempt, while ἐκεῖνος denotes praise, ὁ πάντʼ ἄναλκις οὗτος, i.e. Aegisthus, S. El. 301; τούτους τοὺς συκοφάντας Pl. Cri. 45a; so D. de Coron. uses οὗτος of Aeschines, ἐκεῖνος of Philip; but οὗτος is used of Philip, D. 2.15, 4.3.
    • • b of what is familiar, τούτους τοὺς πολυτελεῖς χιτῶνας, of the Persians, X. An. 1.5.8; οἱ τὰς τελετὰς . . οὗτοι καταστήσαντες Pl. Phd. 69c, cf. Men. 80a; τὸ θυλακῶδες τοῦτο the familiar bag-like thing, Thphr. HP 3.7.3, cf. 3.18.11, 4.7.1; οἱ τὰς κόρας ταύτας ὠνούμενοι τοῖς παισίν D.Chr. 31.153.
    • 4 in Att. law-language, οὗτος is commonly applied to the opponent, whether plaintiff (as in Aeschin. 2.130) or defendant (as in Id. 1.1); so, in the political speeches of D., οὗτοι are the opposite party, 4.1, 8.7, etc.; but in the forensic speeches, οὗτοι freq. means the judges, the court, 21.134, 36.47.
    • 5 much like an Adv., in local sense (cf. ὅδε init.), τίς δʼ οὗτος κατὰ νῆας . . ἔρχεαι; who art thou here that comest . . ? Il. 10.82; freq. in Att., τίς οὑτοσί; whoʼs this here? Ar. Ach. 1048; πολλὰ ὁρῶ ταῦτα πρόβατα I see many sheep here, X. An. 3.5.9 (as v.l.): with Pron. of 2 pers., οὗτος σύ ho you! you there! S. OT 532, 1121, E. Hec. 1280, etc.: and then οὗτος alone like a voc., οὗτος, τί ποιεῖς; A. Supp. 911, cf. S. Aj. 71, E. Alc. 773, Ar. Eq. 240, Nu. 220, al.: with a pr. n., ὦ οὗτος, Αἴας S. Aj. 89; ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους Id. OC 1627, cf. Ar. V. 1364: with voc., βέντισθʼ οὗτος Theoc. 5.76:—the fem. is rarer, αὕτη E. Med. 922; αὕτη σύ Ar. Th. 610.—This phrase mostly implies anger, impatience, or scorn.
  • II simply as antec. to ὅς, Od. 2.40, S. OT 1180, etc.: freq. following relat. clause, ἅ γʼ ἔλαβες, . . μεθεῖναι ταῦτα Id. Ph. 1247, cf. 1319, Ant. 183, 203, Pl. Grg. 469c.
  • III = τοιοῦτος, οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι Pi. O. 4.26; σὺ τοίνυν οὗτος εὑρέθης D. 18.282, cf. 173.
  • IV after a parenthesis, the Subject, though already named, is freq. emphat. repeated by οὗτος, οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Ἀριστέης . ., οὐδὲ οὗτος προσωτέρω . . ἔφησε ἀπικέσθαι Hdt. 4.16, cf. 81 (s. v. l.), 1.146, Pl. Phd. 107d, etc.
  • V καὶ οὗτος is added to heighten the force of a previous word, ξυνεστῶτες . . ναυτικῷ ἀγῶνι, καὶ τούτῳ πρὸς Ἀθηναίους Th. 4.55, cf. Hdt. 1.147, 6.11, etc.; so οὐδὲ τούτου Aeschin. 2.100; v. infr. VIII.2.
  • VI repeated, where for the second we should merely say he or it, τοῖσιν τούτου τοῦτον μέλεσιν . . κελαδοῦντες Ar. Ra. 1526, cf. Pl. La. 200d.
  • VII ταῦτα is used in some special phrases,
  • • 1 ταῦτʼ, ὦ δέσποτα yes Sir (i. e. ἔστι ταῦτα, ταῦτα δράσω, etc.), Ar. V. 142, Pax 275, cf. Eq. 111; so ταῦτα δή Id. Ach. 815; ταῦτά νυν Id. V. 1008; so also ἦν ταῦτα even so, true, E. Ph. 417.
    • 2 ταῦτα μὲν δὴ ὑπάρξει so it shall be, Pl. Phd. 78a.
    • 3 καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα so much for that, freq. in Att., as Pl. Smp. 220c.
    • 4 ταῦτα at end of a formula in epitaphs, etc., prob. short for ταῦτα οὕτως ἔχει or ὁ βίος ταῦτά ἐστιν, e.g. οὐδὶς ( = -εὶς) ἀθάνατος: ταῦτα IG 14.420; Προκόπι ταῦτα ib. 1824; χαίρεται ( = -τε ) ταῦτα ib. 1479, etc.: similarly perh. in a letter, ἂμ μὴ πέμψῃς, οὐ μὴ φάγω, οὐ μὴ πείνω. ταῦτα POxy. 119.15 (ii/iii A. D.).
  • VIII Adverbial usages:
  • • 1 ταῦτα abs., therefore, that is why . ., Il. 11.694; ταῦτʼ ἄρα Ar. Ach. 90, Nu. 319, 335, 394, al., X. Smp. 4.55; ταῦτα δή A. Pers. 159, Pl. Smp. 174a; ταῦτʼ οὖν S. Tr. 550, Ar. V. 1358, etc.; αὐτὰ ταῦτα ἥκω, ἵνα . . Pl. Prt. 310e: τοῦτο is rare in this sense, τοῦτʼ ἀφικόμην, ὅπως . . εὖ πράξαιμί τι S. OT 1005; αὐτὸ γὰρ τοῦτο just because of this, Pl. Smp. 204a.
    • • b πρὸς ταῦτα so then, therefore, prop. used in indignant defiance, A. Pr. 992, 1043, S. Aj. 971, 1115, 1313, OT 426, OC 455, etc.
    • 2 καὶ ταῦτα, adding a circumstance heightening the force of what has been said, and that, ἄνδρα γενναῖον θανεῖν, καὶ ταῦτα πρὸς γυναικός A. Eu. 627: but mostly with a part., ὅς γʼ ἐξέλυσας ἄστυ . ., καὶ ταῦθʼ ὑφʼ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέον S. OT 37, cf. Ar. Ra. 704, Pl. Phdr. 241e, etc.; or with a part. omitted, ἥτις . . τὴν τεκοῦσαν ὕβρισεν, καὶ ταῦτα τηλικοῦτος (sc. οὖσα) S. El. 614; so καὶ ταῦτα μέντοι Pl. Erx. 400b.
    • • b καὶ ταῦτα anyhow, no matter what happens (or happened), ἐπεχείρησας, οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα you tried, but were no good anyhow, i.e. try as you might, Id. R. 341c, cf. Diod.Com. 3.5.
    • 3 τοῦτο μέν . ., τοῦτο δέ . . on the one hand . ., on the other . ., partly . ., partly . ., very freq. in Hdt., as 1.161, al.; τοῦτο μέν is sts. answered by δέ only, 4.76, S. Aj. 670, OC 440; by δὲ αὖ, Hdt. 7.176; by ἔπειτα δέ, S. Ant. 61; by ἀλλά, D. 22.13; by εἶτα, S. Ph. 1345; by τοῦτʼ αὖθις, Id. Ant. 165.
    • 4 dat. fem. ταύτῃ,
    • • a on this spot, here, ταύτῃ μὲν . ., τῇδε δʼ αὖ . . Id. Ph. 1331; ἀλλʼ ἐὰν ταύτῃ γε νικᾷ, ταυτῃὶ πεπλήξεται Ar. Eq. 271, cf. Th. 1221.
      • b in this point, herein, μηδὲν ταύτῃ γε κομήσῃς Id. Pl. 572, cf. X. Hier. 7.12, etc.
      • c in this way, thus, A. Pr. 191, S. OC 1300, etc.; οὐ . . ταῦτʼ ἐστί πω ταύτῃ Ar. Eq. 843; ἀλλʼ οὔτι ταύτῃ ταῦτα E. Med. 365, cf. A. Pr. 511: antec. to ὥσπερ, Pl. R. 330c; to ὅπῃ, X. Cyr. 8.3.2; οὕτω τε καὶ ταύτῃ γίγνοιτο Pl. Lg. 681d; καὶ οὕτω καὶ ταύτῃ ἂν ἔχοι ib. 714d; ταύτῃ καλεῖσθαι, etc., like οὕτω κ., Sch. Pl. Smp. 215b.
    • 5 ἐκ τούτου or τούτων thereupon, X. HG 3.1.6, Oec. 2.1; therefore, Id. An. 3.3.5.
    • 6 ἐν τούτῳ in that case, Pl. R. 440c.
    • • b in the meantime, Hdt. 1.126, Th. 3.72, X. Mem. 2.1.27.
    • 7 πρὸς τούτοις (-οισι) besides, Hdt. 2.51, Pl. Prt. 326a, X. Mem. 2.4.4, Ar. Pl. 540.

οὗτος, αὕτη, τοῦτο (für *τοῦτος, *ταύτη, von welchen Formen auch die andern Casus genommen werden, nur nom. plur. masc. u. fem. lautet noch οὗτοι, αὗται, vgl. ὁ, ἡ, τό), demonstrat. zu ΠΟΣ, bestimmter hinweisend als ὁ ;
1) dieser, diese, dieses, Hom. u. Folgde ; mit Hinweisung auf einen Relativsatz, οὐχ ἑκὰς οὗτος ἀνήρ, ὃς λαὸν ἤγειρα, Od. 2.40, 6.201, 7.48 u. sonst ; Hes. O. 291 ; πάντες οὗτοι, οὓς ὁρᾶτε, βάρβαροι, Xen. An. 1.5.16 ; ὅλην ταύτην, ἣν λέγεις, κοινωνίαν, Plat. Rep. V.449e ; auch ταῦτα ἕκαστα λέγων, ὅσα δὴ πάθες, Od. 14.362 ; oft dem Relativum nachgstzt, s. 2c ; – ohne dieses, bald stärker, bald schwächer hinzeigend, sowohl substantivisch allein stehend, οὗτος δέ μοι φίλος μέγιστος Soph. Phil. 581, öfter bei den Tragg., wie in Prosa, als auch adjektivisch, wo dann das dabeistehende Substantivum regelmäßig den Artikel bei sich hat, entweder οὗτος ὁ σοφός, Soph. O.R. 568, oder umgestellt, ὁ μάντις οὗτος, 562 ; τούτου τἀνδρός, Tr. 350 ; τοῦ λόγου τούτου, O.R. 520 ; ἡ σεμνὴ αὕτη καὶ θαυμαστὴ ἡ τῆς τραγῳδίας ποίησις, Plat. Gorg. 502b ; ἀναδήσω καὶ τὴν τούτου ταυτηνὶ τὴν θαυμαστὴν κεφαλήν, Symp. 213e. – Wenn der Artikel fehlt, so ist das Substantivum als Prädicat zu betrachten, ταύτην, ἔφη, γνώμην ἔχω ἔγωγε, eigtl. dies habe ich als meine Ansicht, dies ist meine Ansicht, Xen. An. 2.2.12 ; ἔνεστι γάρ πως τοῦτο τῇ τυραννίδι νόσημα, eigtl. dies als eine Krankheit ; τούτῳ γὰρ Ἄρης βόσκεται φόνῳ βροτῶν, Aesch. Spt. 226, wo das subst. als eine Erklärung hinzugesetzt ist, daran, nämlich am Morde ; αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις, Soph. Phil. 1022, u. öfter, wo also οὗτος ebenfalls substantivisch gebraucht ist, obwohl an manchen Stellen der Dichter der Artikel, wie auch in anderen Vrbdgn bloß ausgelassen scheint. – Eben so ist es aufzufassen, wo es ausdrücklich auf Etwas hinzeigt und im Deutschen mit heda ! du da ! übersetzt werden kann, οὗτος, τί ποιεῖς ; Aesch. Suppl. 889 ; οὗτος, σὲ προσμολεῖν καλῶ, Soph. Aj. 71, vgl. 1026 ; οὗτος σύ, πῶς δεῦρʼ ἦλθες ; O.R. 532 ; O.C. 1632 ; Ἱπποκράτης οὗτος, μή τι νεώτερον ἀγγέλλεις ; Plat. Prot. 310 h ; auch mit dem Artikel, ὁ Φαληρεὺς οὗτος Ἀπολλόδωρος, οὐ περιμενεῖς ; Symp., u. A. Daher es oft geradezu mit »hier«, »da« übersetzt werden kann, τίς δʼ οὗτος κατὰ νῆας ἔρχεαι οἶος ; Il. 10.82, wer bist du, der da allein geht ? οὗτος, ἔφη, ὄπισθεν προσέρχεται, da kommt er her, Plat. Rep. I.u. A.; ὅπου ʼστίν ; αὑτηΐ, da ! Ar. Nub. 214. – In solchen Vrbdgn steht das Hauptwort ohne Artikel, πολλὰ δὲ ὁρῶ ταῦτα πρόβατα, ich sehe da viel Schafe, Xen. An. 3.5.9 ; οὐ γὰρ ὁρῶμεν, εἰ μὴ ὀλίγους τούτους ἀνθρώπους, 4.7.5 ; οὗτος ἀνήρ, Plat. Gorg. 467b ; 489b, 505c ; ὃ σὺ λέγεις τοῦτο, was du da sagst, Prot. 342a ; τί οὖν δὴ τοῦτο λέγεις ; was sagst du da ? Gorg. 452d ; Ar. Pax 275 sagt auch ταῦτʼ, ὦ δέσποτα, hier, Herr ! oder ja, Herr !
2) Besonders zu bemerken ist
   a) daß οὗτος von ὅδε (s. dieses oben) sich so unterscheidet, daß es auf das nächst Vorhergehende, ὅδε auf das Folgende geht, ὡς, ὅταν τοῦτο λέγωμεν, τόδε λέγομεν, ὅτι, Plat. Men. 90c ; oder daß sich οὗτος auf ein entfernteres, ὅδε auf ein näheres Nomen bezieht, τούτω μὲν (auf die v. 104 erwähnten Rosse des Nestor bezüglich) θεράποντε κομείτων· τώδε (auf die von dem redenden Diomedes erbeuteten Pferde des Aeneas) νῶι ἰθύνομεν, Il. 8.109 ; zuweilen geht es aber auch auf das Folgende, 13.377, Od. 2.306 ; Her. 2.104 ; – ταῦτα, die zunächstliegenden Dinge, das Irdische, s. Heind. Plat. Phaed. 75e.
   b) wenn das, worauf durch οὗτος hingewiesen wird, nicht als gegenwärtig zu denken ist, so wird es als etwas Bekanntes, gewöhnlich Berühmtes dargestellt, ὁ μάντις οὗτος ἦν ἐν τῇ τέχνῃ, der bekannte Tiresias, von dem schon oft die Rede gewesen, Soph. O.R. 562 ; ὁ πάντʼ ἄναλκις οὗτος, El. 293 ; vgl. αὕτη γὰρ ἡ λόγοισι γενναία γυνή, 279 ; οὗ ἔστιν ἐν Πυθοῖ τοῦτο τὸ καλὸν ἀνάθημα, Plat. Gorg. 472a ; Phaed. 69c ; selten verächtlich od. im üblen Sinne, wie iste, τούτους τοὺς συκοφάντας, die berüchtigten Sykophanten, Crit. 45a ; τούτους τοὺς πανδήμους ἐραστάς, Symp. 181e ; ἔχοντες τούτους τοὺς πολυτελεῖς χιτῶνας, die vornehmen Perser mit ihren bekannten kostbaren Kleidern, Xen. An. 1.5.8 u. sonst. – Bes. bezieht es sich auf das, wovon eben die Rede gewesen, im Gespräch auf das, was der Andere gesagt hat, oft bei Plat., wie iste ; daher in der att. Gerichtssprache im Munde des Anwalts sowohl von dem, dessen Sache er führt, als gewöhnlich auf die entgegengesetzte Partei hinzeigend, aber auch auf die Richter, Oratt., auch, im plur., auf alle Zuhörer, Wolf Dem. Lept. p. 222 ff.
   c) ähnlich ist auch der Gebrauch des οὗτος nach einem Zwischensatze, wo es den Hauptsatz mit Nachdruck wieder aufnehmen soll, wo wir »wie gesagt« dafür setzen können, οὐδὲ Ἀριστέης, –, οὐδὲ οὗτος ἔφησε προσωτέρω ἀπικέσθαι, Her. 4.16, also auch dieser nicht, vgl. 4.81 ; καὶ τὰς ἁμάξας ἃς παρεσκευάσατο Κῦρος, ἦσαν δὲ αὗται τετρακόσιαι, καὶ ταύτας διήρπασαν, Xen. An. 1.10.18 ; Κλέαρχος δὲ Τολμίδην, ὃν ἐτύγχανεν ἔχων παρʼ ἑαυτῷ κήρυκα ἄριστον τῶν τότε, τοῦτον ἐκέλευσεν, 2.3.20, wo Krüger mehrere Beispiele aus Xen. anführt, wo aber wie 5.7.30, τοὺς δὲ νεκρούς, οὓς πρόσθεν αὐτοὶ ἐκέλευον θάπτειν, τούτους διεπράξαντο, eigtl. eine Umstellung der Sätze anzunehmen, so daß τούτους τοὺς νεκρούς zusammenzuziehen u. in der Uebersetzung wenigstens es heißen kann »sie machten, daß man die Toten, welche –« ; denn oft geht der relative Satz, auf den sich οὗτος bezieht, voran, vgl. ὃς γῆν πατρῴαν ἠθέλησε μὲν πυρὶ πρῆσαι, τοῦτον πόλει τῇδʼ ἐκκεκηρῦχθαι, Soph. Ant. 203 ; u. mit Wiederholung des Nomens, Δαρεῖος βουλόμενος Ἰνδὸν ποταμόν, ὃς κροκοδείλους παρέχεται, τοῦτον τὸν ποταμὸν εἰδέναι, Her. 4.44.
   d) καὶ οὗτος, wie im lat. isque, und zwar, ebenfalls das Frühere wieder aufnehmend und näher bestimmend, οὗτοι γὰρ μοῦνοι Ἰώνων οὐκ ἄγουσιν Ἀπατούρια· καὶ οὗτοι κατὰ φόνου τινὰ σκῆψιν, Her. 1.147, vgl. 6.11 ; ἀπόρων ἐστὶ καὶ ἀμηχάνων καὶ τούτων πονηρῶν, οἵτινες ἐθέλουσιν, Xen. An. 5.2.21. Bes. ist καὶ ταῦτα eine geläufige Verbindung, und noch dazu, od. mit einem ganzen Satze durch da doch, obschon zu übersetzen, ἥτις τοιαῦτα τὴν τεκοῦσαν ὕβρισεν, καὶ ταῦτα τηλικοῦτος, u. noch dazu in diesem Alter, Soph. El. 614 ; Ὅμηρος οὔτε ἰχθύσιν αὐτοὺς ἑστιᾷ καὶ ταῦτα ἐπὶ θαλάττῃ ἐν Ἑλλησπόντῳ ὄντας, obschon sie doch am Meere sind, Plat. Rep. III.404b ; vgl. Xen. An. 1.4.12 ; μένωνα δὲ οὐκ ἐζήτει, καὶ ταῦτα παρὰ Ἀριαίου ὤν, 2.4.15, eigtl. und dies tat er, obgleich er vom Ariäos kam ; Cyr. 2.2.12 ; auch nach dem partic., νῦν γοῦν, ἔφη, ἐπεχείρησας, οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα, dennoch, Plat. Rep. I.341c. Vgl. noch Aesch. Eum. 864, Prom. 951 ; – Καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα, das wäre denn nun das, schließt eine längere Untersuchung ab, das mag denn sein, genug davon, Ar. Plut. 8 ; Plat. – Anders ist Ἀγίας καὶ Σωκράτης καὶ τούτω ἀπεθανέτην, auch diese, wie et hi, et ipsi, sie wurden ebenfalls hingerichtet, Xen. An. 2.6.30, vgl. Krüger zu 1.10.18 ; ταῦτα δὲ ποιῶν καὶ οὗτος ἀποθνήσκει, Hell. 6.4.34.
   e) in der Antwort ist τοῦτο, ταῦτα, sc. ἔστι, dies ist so, so viel, wie ja, ἐὰν δέῃ μάχεσθαι, ἆρʼ οὐ πλουσίοις ἀνδράσι μαχοῦνται – ; ναὶ τοῦτό γε, Plat. Rep. IV.422b ; ἀλλʼ εἰσίωμεν. – Ταῦτά γε, νῦν εἴπερ δοκεῖ, Ar. Vesp. 1008.
   f) τοῦτο geht oft auf einen ganzen Satz, der gew. mit ὅτι ausgedrückt ist, oder mit dem acc. c. inf., τοῦτο γιγνώσκεις, ὅτι ὀργῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι ; Aesch. Prom. 377 ; ἀτὰρ φράσον μοι τοῦτο, πόσον τι πλῆθος ἦν νεῶν, Pers. 325 ; δέονται δέ σου καὶ τοῦτο, παραγενόμενον πεῖραν λαβεῖν, Xen. An. 6.4.33 ; ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου τοῦτο ἐγένετο, ἐμὲ τεθνάναι δή, Plat. Apol. 38c ; vgl. Soph. 234b, οὐκοῦν τόν γʼ ὑπισχνούμενον δυνατὸν εἶναι μιᾷ τέχνῃ πάντα ποιεῖν γιγνώσκομέν που τοῦτο ὅτι δυνατὸς ἔσται ; oft bei Xen., vgl. An. 2.6.18, 3.1.7, 5.7.7 ; τοῦτο πάνυ χαλεπῶς φέρω, εἰ – Cyr. 5.5.12.
   g) wenn auch gewöhnlich in Verbindungen, wie dieses ist die Ursache, αὕτη τούτου αἰτία, Plat. Prot. 323a, gesagt wird, sich also οὗτος nach dem folgenden Prädikatssubstantivum im Genus richtet, so findet sich doch auch im Griechischen, wie bei uns, τοῦτο nicht bloß so, daß das Substantiv als eine Erklärung nachgesetzt wird, wie Xen. An. 4.6.3, τοῦτό γε δὴ μόνον διάφορον ἐν τῇ πορείᾳ ἐγένετο, ἡ τοῦ ἡγεμόνος κάκωσις καὶ ἀμέλεια, nämlich die Mißhandlung, womit man Od. 1.159 vergleichen kann, τούτοισιν μὲν ταῦτα μέλει, κίθαρις καὶ ἀοιδή, u. ταυτὶ γὰρ ἔγωγε ἀκούω Περικλέα πεποιηκέναι Ἀθηναίους ἀργοὺς καὶ δειλοὺς καὶ φιλαργύρους, Plat. Gorg. 515e, Rep. III.407a, sondern auch unmittelbar neben einander stehend, τοῦτό γε θάνατος ὀνομάζεται, Phaed. 67d, u. oft bei Plat. Aehnlich καὶ τοῦτο κίνδυνος, Xen. An. 7.7.31, auch das ist zu fürchten, wenn man nicht τοῦτο für den acc. erklären will, in dieser Beziehung ist zu fürchten ; denn
   h) τοῦτο u. ταῦτα stehen auch für διὰ τοῦτο, wie man es gew. erkl., oder als accus. abs., in dieser Beziehung, in dieser Rücksicht, deshalb, καὶ μὴν μάλιστα τοῦτʼ ἀφικόμην, ὅπως εὖ πράξαιμί τι, Soph. O.R. 1005 ; vgl. Eur. Andr. 212, I.T. 939 ; so ταῦτʼ ἄρα, ταῦτʼ οὖν, Ar. Pax 406, Av. 120 ; ἀλλʼ αὐτὰ ταῦτα καὶ νῦν ἥκω, Plat. Prot. 310e ; ταῦτα δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς παρὰ καλὸν ἴω, Symp. 174a ; vgl. Xen. Cyr. 1.4.27, der An. 4.1.21 sogar verbindet ταῦτα ἐγὼ ἔσπευδον καὶ διὰ τοῦτό σε οὐχ ὑπέμενον.
   i) τοῦτʼ ἐκεῖνο, s. ἐκεῖνος u. vgl. damit τοῦτʼ ἐκεῖ, gerade damals, Eur. Ion 566 ; τοῦτʼ αὐτό, gerade dies, τοῦτʼ αὐτό, πρέσβυ, τοῦτό μʼ εἰσαεὶ φοβεῖ, Soph. O.R. 1013 ; u. eben so mit wiederholtem οὗτος, τοῦτʼ αὔτʼ ἔχρῃζον τοῦτό σου μαθεῖν, Tr. 407.
   k) τοῦτο μέν … τοῦτο δέ, wie τὸ μέν … τὸ δέ bilden coordinierte Sätze,
   g)teils – teils
   g), Her. u. A.; auch mit anderen Abweichungen, wie τοῦτο μέν … ἔπειτα δέ, Soph. Ant. 61, τοῦτο μέν … εἶτα, Aj. 672, O.C. 441, τοῦτο μέν … τοῦτʼ αὖθις, Ant. 165. – Ταύτῃ s. besonders.

οὗτος , αὕτη, τοῦτο

Genit. τούτου, ταύτης, τούτου.

• • 1

    This person or thing (in reported speech generally (and properly) referring to what belongs to or concerns the person spoken to; cf. ὅδε) : λαοὺς οὐκ ἐπέοικε παλίλλογα ταῦτʼ ἐπαγείρειν Il. 1.126, ἐθέλοιμʼ ἂν τοῦτο γενέσθαι Il. 12.69 (here referring to the speaker’s own wish). Cf. Il. 1.140, 286, 525, 564, Il. 2.326, 760, Il. 3.177, 178, Il. 4.415, Il. 5.187, 257, Il. 9.617, etc. : Od. 1.82, 159, 174, 179, 350, 390, Od. 2.74, 253, Od. 3.46, 47, 359, Od. 4.551, etc.

  • 2

    With sb., etc., this : τοῦτο ἔπος Il. 1.419. Cf. Il. 5.761, Il. 7.456, Il. 14.471, Il. 16.30, etc. : Od. 1.340, Od. 2.124, Od. 12.219, Od. 16.263 (these champions of yours), etc.

    In much the sense of the definite article : οὐκ ἔσθʼ οὗτος ἀνήρ, ὅς κε... (the man who ...) Od. 6.201.

  • 3

    In deictic or predicative sense=here : τίς δʼ οὗτος ἔρχεαι οἶος; Il. 10.82. Cf. Il. 10.477, Il. 11.650, etc. : Od. 7.48, Od. 20.377, etc.

οὗτος (οὗτος, τούτῳ, τοῦτον, τούτων, τούτοις; ταύτας, ταύτᾳ, ταύταν, ταύταις; τοῦτʼ(ο) nom., acc., ταῦτα, τούτων, ταῦτʼ(α).)

• 1
• • a this, that I have just mentioned. ἔχει δʼ ἀπάλαμον βίον τοῦτον ἐμπεδόμοχθον O. 1.59 ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οὗτος ἄεθλος ὑποκείσεται O. 1.84 ἔχων τοῦτο κᾶδος O. 1.107 ἴστω γὰρ ἐν τούτῳ πεδίλῳ δαιμόνιον πόδʼ ἔχων Σωστράτου υἱός i. e. the character I have just outlined fits him O. 6.8 κεῖναι γὰρ ἐξ ἀλλᾶν ὁδὸν ἁγεμονεῦσαι ταύταν ἐπίστανται O. 6.26 ᾤχετʼ ἰὼν ταύτας περʼ ἀτλάτου πάθας O. 6.38 τὸ καὶ κατεφάμιξεν καλεῖσθαί μιν χρόνῳ σύμπαντι μάτηρ τοῦτʼ ὄνυμʼ ἀθάνατον O. 6.57 ἀπό μοι λόγον τοῦτον, στόμα, ῥῖψον i. e. what I have just said O. 9.36 ταύτᾳ δʼ ἐν πρωτογόνῳ τελετᾷ O. 10.51 ἀφθόνητος δʼ αἶνος Ὀλυμπιονίκαις οὗτος ἄγκειται O. 11.8 ὃς τοῦτʼ ἐφέπεις ὄρος P. 1.30 ὁ δὲ λόγος ταύταις ἐπὶ συντυχίαις δόξαν φέρει P. 1.36 ἔσχε τοι ταύταν μεγάλαν ἀυάταν καλλιπέπλου λῆμα Κορωνίδος P. 3.24 ἐν τούτῳ λόγῳ P. 4.59 παισὶ τούτοις ὄγδοον θάλλει μέρος Ἀρκεσίλας (τούτοι(ο) coni. Christ: τεοῖς Wil.: these, your children the adj. has no specific prior reference) P. 4.65 “τούτων μὲν κεφάλαια λόγων ἴστε” P. 4.116 “τοῦτον ἄεθλον ἑκὼν τέλεσον” P. 4.165 σύνθεσιν ταύταν ἐπαινήσαντες P. 4.168 μάλιστα μὲν Κρονίδαν σέβεσθαι· ταύτας δὲ μή ποτε τιμᾶς ἀμείρειν γονέων βίον P. 6.26 ἔγεντο καὶ πρότερον Ἀντίλοχος βιατὰς νόημα τοῦτο φέρων P. 6.29 ἀλλʼ ἐπεὶ ἐκ τούτων φίλον ἄνδρα πόνων ἐρρύσατο P. 12.18 ταύταν μεθέπων Διόθεν αἶσαν N. 6.13 κράτησεν ἀπὸ ταύτας αἷμα πάτρας Καλλίας (i. e. the Bassidai, v. 31) N. 6.35 Μολοσσίᾳ δʼ ἐμβασίλευεν ὀλίγον χρόνον· ἀτὰρ γένος αἰεὶ φέρει τοῦτό οἱ γέρας N. 7.40 οὐκ ἔχω εἰπεῖν τίνι τοῦτο Μοῖρα τέλος ἔμπεδον ὤρεξε (i. e. εὐδαιμονίαν ἅπασαν) N. 7.57 ποτίφορος δʼ ἀγαθοῖσι μισθὸς οὗτος N. 7.63 δέδορκεν παιδὶ τοῦθʼ Ἁγησιδάμου φέγγος ἐν ἁλικίᾳ πρώτᾳ (i. e. κλέος) N. 9.42 Ζεῦ πάτερ, εὔχομαι ταύταν ἀρετὰν κελαδῆσαι σὺν Χαρίτεσσιν N. 9.54 καὶ γυναιξὶν καλλικόμοισιν ἀριστεύει πάλαι (sc. Ἄργος). Ζεὺς ἐπʼ Ἀλκμήναν Δανάαν τε μολὼν τοῦτον κατέφανε λόγον (Er. Schmid e Σ: τὸν codd.) N. 10.11 (Διόσκουροι) πότμον ἀμπιπλάντες ὁμοῖον· ἐπεὶ τοῦτον εἵλετʼ αἰῶνα Πολυδεύκης N. 10.58 πάντʼ ἔχεις εἴ σε τούτων μοῖρʼ ἐφίκοιτο καλῶν (i. e. εὐτυχία καὶ εὐλογία v. 13) I. 5.15 Λάμπων δὲ μελέταν ἔργοις ὀπάζων Ἡσιόδου μάλα τιμᾷ τοῦτʼ ἔπος I. 6.67 ὅστις ἐν ταύτᾳ νεφέλᾳ χάλαζαν αἵματος πρὸ φίλας πάτρας ἀμύνεται (i. e. a reference to the battle implied in χάλκασπις Ἄρης v. 25) I. 7.27 εἰ δέ τις ἀνθρώποισι θεόσδοτος ἀτληκηκοτας προστύχῃ, ταύταν σκότει κρύπτειν ἔοικεν (ἀτλάτα κακότας coni. Boeckh) fr. 42. 6. τοῦτον ἔσχετε τεθμόν (i. e. πιθεῖν σοφούς v. 52) Πα. 6. 57. ἐμοὶ δὲ τοῦτο[ν δ]ιέδωκ.ν ἀθάνατον πόνον Πα. 7B. 21. pro subs., τούτων ἔδοξεν γυμνὸς αὐτῷ κᾶπος ὑπακούεμεν O. 3.24 τοῦτό γε οἱ σαφέως μαρτυρήσω O. 6.20 ὁ δʼ ἐπαντέλλων χρόνος τοῦτο πράσσων μὴ κάμοι O. 8.29 Δὶ τοῦτʼ Ἐνυαλίῳ τʼ ἐκδώσομεν πράσσειν O. 13.106 ἐθελήσαις ταῦτα νόῳ τιθέμεν P. 1.40 κέρδει δὲ τί μάλα τοῦτο κερδαλέον τελέθει; P. 2.78 ἀλλʼ οὐδὲ ταῦτα νόον ἰαίνει φθονερῶν P. 2.89 “κοὔ με πονεῖ τεὸν οἶκον ταῦτα πορσύνοντʼ ἄγαν” P. 4.151 “ταῦτά μοι θαυμαστὸς ὄνειρος ἰὼν φωνεῖ” P. 4.163 τὶν δὲ τούτων ἐξυφαίνονται χάριτες (n.) P. 4.275 ἔχει συγγενὴς ὀφθαλμὸς αἰδοιότατον γέρας τεᾷ τοῦτο μειγνύμενον φρενί P. 5.19 “καὶ γάρ σε ἔτραπε μείλιχος ὀργὰ παρφάμεν τοῦτον λόγον” P. 9.43 “ταύτᾳ πόσις ἵκεο βᾶσσαν τάνδε” P. 9.51 ὁ μέν που τεοῖς τε μήδεσι τοῦτʼ ἔπραξεν (i. e. the victory, v. 9) P. 10.11 εὔθυνʼ ἐπὶ τοῦτον, ἄγε, Μοῖσα, οὖρον ἐπέων εὐκλέα N. 6.28 καὶ ταῦτα μὲν παλαιότεροι ὁδὸν ἀμαξιτὸν εὗρον (Pauw: ταύταν codd.) N. 6.53 “ἔστι σοι τούτων λάχος” N. 10.85 ταῦτα, Νικάσιππʼ, ἀπόνειμον I. 2.47 ταῦτʼ ἄρα οἱ φαμένῳ I. 6.49 ταῦτα καὶ μακάρων ἐμέμναντʼ ἀγοραί I. 8.26 ταῦτα θεοῖσι μὲν πιθεῖν σοφοὺς δυνατόν Pae. 6.51 πρέπει δʼ ἐσλοῖσιν ὑμνεῖσθαι καλλίσταις ἀοιδαῖς. τοῦτο γὰρ ἀθανάτοις τιμαῖς ποτιψαύει μόνον fr. 121. 3. τί ἔρδων φίλος σοί τε εἴην, τοῦτʼ αἴτημί σε fr. 155. 3.
  • b such as this (that I have mentioned) ἧν Τάνταλος οὗτος O. 1.55 καὶ Νεμέᾳ γὰρ ὁμῶς ἐρέω ταύταν χάριν O. 8.57 εὔχομαί νιν Ὀλυμπίᾳ τοῦτο δόμεν γέρας ἔπι Βάττου γένει P. 5.124 πεῖραν μὲν ἀγάνορα Φοινικοστόλων ἐγχέων ταύταν θανάτου πέρι καὶ ζωᾶς ἀναβάλλομαι ὡς πόρσιστα N. 9.29 cf. “οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι” i. e. such as you have seen O. 4.24
• 2 prospective, (cf. ὅδε 2.) στέφανοι πράσσοντί με τοῦτο θεόδματον χρέος, φόρμιγγά τε ποικιλόγαρυν καὶ βοὰν αὐλῶν ἐπέων τε θέσιν συμμεῖξαι O. 3.7 εὐδαίμων δὲ καὶ ὑμνητὸς οὗτος ἀνὴρ γίνεται σοφοῖς, ὃς ἂν ἕλῃ P. 10.22 ἀλλʼ ἔσται χρόνος οὗτος, ὃ καί τιν ἀελπτίᾳ βαλὼν ἔμπαλιν γνώμας τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ οὔπω P. 12.31 λεγόμενον δὲ τοῦτο προτέρων ἔπος ἔχω N. 3.52 pro subs., τοῦτο δʼ ἀμάχανον εὑρεῖν· ὅτι νῦν O. 7.25 Ἰξίονα φαντὶ ταῦτα βροτοῖς λέγειν P. 2.21 φαντὶ δʼ ἔμμεν τοῦτʼ ἀνιαρότατον καλὰ γινώσκοντʼ ἀνάγκᾳ ἐκτὸς ἔχειν πόδα P. 4.288 “καὶ ἔν τε θεοῖς τοῦτο κἀνθρώποις ὁμῶς αἰδέοντʼ ἀμφανδὸν ἁδείαις τυχεῖν τὸ πρῶτον εὐνᾶς” P. 9.40 τοῦτο γὰρ ἀθάνατον φωνᾶεν ἕρπει, εἴ τις εὖ εἴπῃ τι I. 4.40 τοῦτό γέ οἱ ἐρέω fr. 42. 2. εἰ χρεὼν τοῦθʼ κοινὸν εὔξασθαι ἔπος P. 3.2
• 3 = ὅδε, this (here, before you) ἐς ταύταν ἑορτὰν O. 3.34 παντᾷ ἀγγελίαν πέμψω ταύταν i. e. this hymn O. 9.25 τοῦτο δὲ προσφέρων ἄεθλον (τὸν ὕμνον Σ.) O. 9.108 ἄγγελος ἔβαν, πέμπτον ἐπὶ εἴκοσι τοῦτο γαρύων εὖχος ἀγώνων ἄπο N. 6.58 ὦ Θρασύβουλʼ, ἐρατᾶν ὄχημʼ ἀοιδᾶν τοῦτό τοι πέμπω μεταδόρπιον fr. 124. 2. “τοῦτʼ ἔργον βασιλεύς, ἐμοὶ τελέσαις” P. 4.229 “οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι” (i. e. τοιοῦτος) O. 4.24 “οὔ τί που οὗτος Ἀπόλλων” P. 4.87
• 4 referring to time. εἴη σέ τε τοῦτον ὑψοῦ χρόνον πατεῖν, ἐμέ τε τοσσάδε νικαφόροις ὁμιλεῖν (τοῦτον, ὃν ζῶμεν Σ.) O. 1.115
• 5 fragg. ]σα τουτο[ Πα. 13. d. 2. ]ν τοῦτο βαλλεμ[ Πα. 17. a. 7. τοτʼ ἐναυ[ Pae. 21.5 ἀλκὰν Ἀχελωίου κρανίον τοῦτο ζάθε[ον Pae. 21.10 τουτ.νπο[ Pae. 21.22 ]ν ὀρθαί τε β[ουλ]αὶ τοῦτον[ Θρ. 4. 16.

οὗτος : demonstrative pronoun, this, (he), sometimes however to be translated that, as when it anticipates a following relative, Od. 6.201f. Sometimes deictic and local, ‘here’ like ὅδε, Il. 10.82, 3, Il. 11.612. The article, required with οὗτος in prose, occurs in Homer once, τοῦτον τὸν ἄναλτον, Od. 18.114.

οὗτος

• • Idemonstr. Pron. this, Lat. hic, to designate the nearer of two things, opp. to ἐκεῖνος, the more remote (cf. ὅδε) , Hom., etc.
  • • 2when, of two things, one precedes and the other follows, ὅδε generally refers to what follows, οὗτος to what precedes, Soph., etc.
    • 3so also, οὗτος is used emphat., generally in contempt, while ἐκεῖνος (like Lat. ille) denotes praise, ὁ πάντʼ ἄναλκις οὗτος, i. e. Aegisthus, Soph.; οὗτος ἀνήρ Plat.; τούτους τοὺς συκοφάντας Plat.
    • 4in Attic law-language, οὗτος is commonly applied to the opponent, whether plaintiff or defendant, whereas in Lat. hic was the client, iste the opponent, Dem.
    • 5often much like an adv., in local sense (cf. ὅδε init.), τίς δʼ οὗτος κατὰ νῆας ἔρχεαι; who art thou here that comest . . ? Il.; often in Attic, τίς οὑτοσί; whoʼs this here? Ar.
    • 6with Pron. of 2nd pers., οὗτος σύ, Lat. heus tu! ho you! you there! Soph., etc.; and then οὗτος alone like a Vocat., οὗτος, τί ποιεῖς; Aesch.; ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους Soph.
    • 7this phrase mostly implies anger, impatience, or scorn:—so, οὗτος ἀνήρ for ἐγώ, Od.
  • IIκαὶ οὗτος is also added to heighten the force of a previous word, ναυτικῷ ἀγῶνι, καὶ τούτῳ πρὸς Ἀθηναίους Thuc.; v. infr. III. 5.
  • IIIneut. ταῦτα in various phrases,
  • • 1ταῦτʼ, ὦ δέσποτα yes Sir, (i. e. ταῦτά ἐστι, etc.), Ar.; so ταῦτα δή Ar.
    • 2ταῦτα μὲν δὴ ὑπάρξει so it shall be, Plat.
    • 3καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα, Lat. haec hactenus, Plat.
    • 4διὰ ταῦτα therefore, Attic; πρὸς ταῦτα so then, therefore, Trag.:—also ταῦτα absol., therefore, Il.; ταῦτʼ ἄρα Ar.; ταῦτα δή Aesch.; ταῦτʼ οὖν Soph.
    • 5καὶ ταῦτα, adding a circumstance heightening the force of what has been said, and that, Lat. et hoc, ἄνδρα θανεῖν, καὶ ταῦτα πρὸς γυναικός to think that a man should die, and that by a womanʼs hand, Aesch., etc.
    • 6τοῦτο μέν . ., τοῦτο δέ . ., on the one hand . ., on the other . ., partly . ., partly. ., Hdt.
  • IVdat. fem. ταύτῃ on this spot, here, Soph., etc.
  • • 2in this point, herein, Ar., etc.
    • 3in this way, thus, Trag., etc.
  • Vἐκ τούτου or τούτων, thereupon, Xen.: therefore, Xen.
  • VIἐν τούτῳ herein, so far, Thuc., Plat., etc.
  • • 2in the meantime, Thuc., Xen.
  • VIIπρὸς τούτοις besides, Hdt., Attic