πέλωρος

πέλωρ-ος, η, ον, also ος, ον Od. 15.161 (the only example of the fem. in Hom.):—

• monstrous, prodigious, huge, with collat. notion of terrible, in Hom. much rarer than the form πελώριος, but in Hes. the more common; δράκοντα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρον Il. 12.202; χῆνα φ. ὀ. π. Od. l.c.; π. ὄφιν, δεινόν τε μέγαν τε. Hes. Th. 299; Γαῖα πελώρη ib. 159, 173, Q.S. 2.225; θάμβος Maiist. 55; ὡς φοβερός, ὡς π. Ezek. Exag. 125: neut. pl. as Adv., πέλωρα βιβᾷ with gigantic tread, h.Merc. 225, cf. 349: Sup. πελώριστος Theoc. Ep. 18.5 (fort. πεδωρισταί = Μεθορισταί (Dor. ὦρος = ὅρος), i.e. μέτοικοι).

πέλωρος, (πέλωρ), ungeheuer groß, riesenhaft, gew. mit dem Nebenbegriffe des durch seine Größe Schrecken Erregenden ; von einem Drachen, Il. 12.202 ; oft bei Hes. γαῖα πελώρη ; auch πέλωρα βιβᾷ, er macht ungeheure Schritte, H.h. Merc. 225, vgl. 349 ; erkl. πελώρης durch εἱμαρμένης.

πέλωρος

-ον

[ πέλωρ.]

= πελώριος: δράκοντα Il. 12.202= 220 : χῆνα Od. 15.161.

πέλωρος =πελώριος.

πέλωρος, α, ον πέλωρ

• monstrous, prodigious, huge, gigantic, with collat. notion of terrible, like πελώριος, Hom., Hes.:—neut. pl. as adv., πέλωρα βιβᾷ he strides gigantic, Hhymn.