παγγενής
παγ·γενής, ής, ές, seul. παγγενεῖ, adv. avec tout le peuple, en foule, Xanth. (Suid.) ; El. N.A. 17, 27.
Étym. π. γένος.
παγγενής, ές, von allen Arten, erst Sp.; – mit dem ganzen Geschlecht, παγγενῆ, VLL u. Sp., was aber wohl in παγγενεί zu ändern ist, obwohl es EM. ausdrücklich aus dem accus. ableitet, vgl. Lobeck Phryn. p. 515.