παγκοίτης
παγκοίτης, where all must sleep
παγ-κοίτης, ου, ὁ,
- where all must sleep, π. θάλαμος, i.e. the grave, S. Ant. 804 (anap.); π. Ἅιδας ib. 811 (lyr.).
παγ·κοίτης, dor. παγ·κοίτας, α [ᾱ] adj. m. qui endort toute chose, Soph. Ant. 805, 811.
Étym. π. κοίτη.
παγκοίτης, ὁ, der Alles zur Ruhe bringt, allbettend, ᾍδης, Soph. Ant. 810, θάλαμος, auch von der Unterwelt, 804.
παγκοίτης
παγ-κοίτης, ου, ὁ,
κοίτη
- where all must sleep, θάλαμος παγκοίτας, i. e. the grave, Soph.; π. Ἅιδας Soph.