παιδοφόνος
παιδοφόνος, killing children
παιδο-φόνος, ον,
- killing children, ἀνήρ the slayer of my children, Il. 24.506, cf. Porph. Abst. 3.19; λέαινα E. Med. 1407 (anap.); συμφορὴ π. the accident or calamity of having killed a son, Hdt. 7.190; π. αἷμα the blood of slain children, E. HF 1201 (lyr.).
παιδο·φόνος, ος, ον :
1 qui tue des enfants, Il. 24, 506 ; Eur. Med. 1407 ; Hdt. 7, 190 ||
2 qui provient d’un meurtre d’enfants, Eur. H.f. 1201.
Étym. π. πεφνεῖν.
παιδοφόνος, Kinder, Knaben tötend ; ἀνήρ, Il. 24.506 ; συμφορή, Her. 7.190 ; λέαινα, Eur. Med. 1407 ; auch αἷμα παιδοφόνον, Kindermord, Herc.Fur. 1201 ; Sp.
παιδοφόνος
[παιδ-, παῖς + φον-, *φένω.]
Slayer of one’s sons Il. 24.506.
παιδοφόνος : slayer of oneʼs children, Il. 24.506†.
παιδοφόνος
παιδο-φόνος, ον,
*φένω
- killing children, Il., Eur.; π. συμφορή the accident or calamity of having killed a son, Hdt.; π. αἷμα the blood of slain children, Eur.