πανήμερος

πᾰν-ήμερος, ον, = foreg., ἄκλητος ἕρπων δαιταλεὺς π., of Prometheus’ eagle, A. Pr. 1024: neut. πανημερόν (oxyt.) as Adv., Hdt. 7.183, Max. 107.

• • • 2 Ζεὺς π., v. Πανάμαρος.
  • II πανάμερος is prob. f.l. for πανίμερος in S. Tr. 660 (lyr.).

πανήμερος, 1) = πανημέριος ; πανήμερον adverbial, Her. 7.183 u. Sp., wie Luc. amor. 15.
2) täglich, Tag für Tag, Aesch. Prom. 1026.
Bei Soph. Tr. 657 soll πανάμερος μόλοι heißen »an diesem Tage noch« ; man hat auch πανίμερος vermutet.

πανήμερος ², ganz zahm, Sp.

πανήμερος πᾰνήμερος, ον,

• • I= πᾰν-ημέριος, Aesch.:—neut. πανημερόν (oxyt.) as adv., Hdt.
  • IIDoric πανάμερος πάντως τῇδε τῇ ἡμέρᾳ, Soph.