παρίκω
παρίκω, to be gone by
παρίκω [ῑ],
- to be past, of Time, Pi. P. 6.43: pf. part., τῶμ παρικότων IG 12(5).109.13 (Paros), unless pf. of πάρειμι (εἶμι ibo).
παρ·ίκω [ῑ] c. παρήκω, Pd. P. 6, 43.
Étym. π. ἵκω.
παρίκω, poet. = παρήκω, Pind. P. 6.43 ; vgl. Böckh v.l. Ol. 4.11.
παρῑκω
- 1go past τὰ μὲν παρίκει· τῶν νῦν δὲ (v. l. παρήκει) P. 6.43
παρίκω
poet. for παρήκω
- of Time, to be gone by, Pind.