παρίημι

παρίημι, fut. παρήσω Hdt. 7.161, S. Ant. 1193: aor. 1 παρῆκα Id. OC 570: 3 pl. aor. 2 παρεῖσαν Antipho 6.44; part. παρείς S. El. 732: pf. παρεῖκα (v. infr.); παρῆκα Thphr. HP 5.3.6:—Pass., aor. 1 παρείθην Il. 23.868; inf. παρεθῆναι D. 21.105: aor. 2 παρείμην S. OC 1666: pf. παρεῖμαι E. Ph. 852:—

• let fall at the side, let fall, πὰρ δʼ ἴεισι τὰ πτέρα Sapph. 16; τὴν χεῖρα παρεικώς Clearch. 25; παρεῖσʼ ἐμαυτήν S. El. 819; π. ἀπʼ ὀμμάτων πέπλον E. HF 1203 (lyr.); τὸ μάργον τῆς γνάθου Id. Cyc. 310:—Pass., ἡ δὲ παρείθη μήρινθος ποτὶ γαῖαν it hung down to earth, Il. 23.868.
• • II pass by, pass over, πᾶν ἔθνος καταστρεφόμενος καὶ οὐδὲν παριείς Hdt. 1.177; π. κλύδωνʼ ἔφιππον S. El. 732, cf. D. 18.263; π. τι ἄρρητον Pl. Lg. 754a:—Pass., περὶ μὲν τούτου παρείσθω Plb. 2.59.3.
  • • 2 pass unnoticed, disregard, τι Pi. P. 1.86, Hdt. 1.14, A. Ag. 291, Ch. 925, 1032, S. Ant. 1193, etc.; τὰ παθήματα . . παρεῖσʼ ἐάσω Id. OC 363:—Pass., παίδων πόθος παρεῖτο Id. El. 545; μηδαμῇ παρεθῆναι D. 21.105: c. inf., omit to do, παρέντα τοῦ μὲν τὸ φρόνιμον ἐγκωμιάζειν, τοῦ δὲ τὸ ἄφρον ψέγειν Pl. Phdr. 235e, cf. PCair.Zen. 369.2 (iii B.C.), Iamb. Comm.Math. 1: with a neg.repeated, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι S. OT 283: c. part., οὐ παρίει σείων ὁ θεός Paus. 3.5.9: abs., αἰ δέ κα παρῇ Berl.Sitzb. 1927.169 (Cyrene):—Med., neglect, E. HF 778 (lyr.); τὸν δῆμον D.C. 51.5.
    • 3 of Time, let pass, τὸν χειμῶνα Hdt. 1.77; ἕνδεκα ἡμέρας Id. 7.183; νύκτα μέσην Id. 8.9; τὸν καιρόν Th. 4.27, etc.
  • III relax, τοὺς τερθρίους παρίει Ar. Eq. 440; οἶνος παρίησι weakens, D.L. 9.86; remit, γόον, πόθον, χόλον, E. Supp. 111, Tr. 650, IA [1609]; give up, μελέτας Th. 1.85; τὸν φελλόν give up the use of. ., Thphr. l.c.:—Pass., to be relaxed, weakened, κόπου δʼ ὕπο. . παρεῖται E. Ba. 635; κόπῳ παρεῖμαι Id. Ph. 852; παρειμένος νόσῳ Id. Or. 881; ὕπνῳ Id. Cyc. 591; γήρᾳ Pl. Lg. 931d; σώμασι παρειμέναι E. Ba. 683; παρειμένα μέρη τοῦ σώματος Dsc. 3.73, cf. Aret. SD 1.7, etc.; καὶ δὴ παρεῖται σῶμα E. Supp. 1070; τῷ λίαν παρειμένῳ Id. Or. 210; τὰ σώματα παρειμένοι D.S. 14.105; ὥστε καὶ τοῦ σώματός τι παρεθῆναι D.C. 68.33.
  • • 2 τοῦ ποδὸς παρίει slack away the sheet, Ar. Eq. 436: so perh. metaph., τοῦ μετρίου παρείς letting go oneʼs hold of moderation, i. e. giving it up, S. OC 1212 (lyr.).
    • 3 remit punishment, τιμωρίαν Lycurg. 9 (Pass.); pardon, τὴν συμφοράν Ar. Ra. 699:—Pass., ἐποίησεν παρεθῆμεν (Dor. for παρεθῆναι) secured our release from the obligation, IG 42(1).66.47 (Epid., i B.C.): c. gen., παρεῖσθαι τὰς πόλεις τῶν τόκων OGI 444.15 (Ilium, iB.C.).
  • IV yield, give up, νίκην τινί Hdt. 6.103, cf. A. Ag. 943; τυραννίδα τινί E. Ph. 523; αὑτοὺς κυμάτων δρομήμασιν Id. Tr. 693; π. τινὶ τὴν ἀρχήν Th. 6.23, cf. Arist. Pol. 1285b15; οὐδὲ δεῖν δυνάμενον ἄρχειν παριέναι τῷ πλησίον ib. 1325a37; leave a thing to another, σοὶ παρεὶς τάδε S. Ph. 132; Ζεὺς τὰ μικρὰ . . ἄλλοις δαίμοσιν παρεὶς ἐᾷ Trag.Adesp. 353:—Med., give up, συμμαχίαν Arist. Rh.Al. 1446b28; resign, στρατηγίαν D.C. 39.23, etc.:—Pass., [γῆ] παρειμένη left in private ownership, PHib. 1.53.5 (iii B. C.).
  • • 2 permit, allow, c. dat. pers. et inf., ἄλλῳ δὲ παρήσομεν οὐδενὶ ναυαρχέειν Hdt. 7.161, cf. S. El. 1482, Ar. Eq. 341, Arist. Pol. 1336b29: c. subj., πάρες ὑπερβῶ suffer me to . ., E. Fr. 308 (anap.): abs. (the inf. being understood), S. OC 591, Ar. Eq. 340, Pl. Smp. 199c, etc.; μὴ παρῇς σαυτοῦ βροτοῖς ὄνειδος do not allow them to have cause to reproach thee, S. Ph. 967; παρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι has allowed that there should be but little for me to say, Id. OC 570.
  • V allow to pass, admit, οὐδεὶς ὅστις οὐ παρήσει [ἡμέας] Hdt. 3.72, cf. 4.146; π. ἐς τὴν Ἑλλάδα τοὺς βαρβάρους, τὸν Μαρδόνιον ἐπὶ τὴν Ἑ., Id. 8.15, 9.1; Ἄδραστον εἰς γῆν π. E. Supp. 468; λόγον π. εἰς τὸ φρουρίον Pl. R. 561b; μὴ παρίωμεν εἰς τὴν ψυχήν let us not admit [the thought], Id. Phd. 90e:—Med., βαρβάρους εἰς τὰς ἀκροπόλεις παρεῖνται have admitted them into their very citadels, D. 15.15; of innkeepers, admit, τοὺς καταλύτας ἡμιασσαρίου Plb. 2.15.6.
  • VI Med., obtain the leave of a magistrate, παρέμενος τοὺς ἄρχοντας Pl. Lg. 742b, cf. 951a.
  • • 2 beg to be excused or let off something, οὐδέν σου παρίεμαι I ask no quarter, Id. R. 341b; οὐκ ἂν παρείμην οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν I ask no favour of them, S. OC 1666; so παριέμεσθα καί φαμεν κακῶς φρονεῖν I ask pardon . ., E. Med. 892; τοῦτο ὑμῶν δέομαι καὶ παρίεμαι Pl. Ap. 17c.

παρίημι, (ἵημι),
1) act., herabsenden, daneben herablassen, παρείθη μήρινθος ποτὶ γαῖαν, hing herab zur Erde, Il. 23.868 ; τοῦ νεανίσκου τὴν χεῖρα παρεικότος, Clearch. bei Ath. VI.257a ; – vorbei, vorüberlassen, bes. von der Zeit, ἕνδεκα ἡμέρας παρέντες, Her. 7.183, 8.9 ; μηδὲ διαμέλλειν καιρὸν παριέντας, Thuc. 4.27 ; τοὺς καιρούς, Plat. Rep. II.374e u. Folgde ; τὸν ἑκάστου καιρὸν οὐ παρεθέντα, Dem. 18.303 ; Pol. 1.33.5 u. A.; – τοὺς βαρβάρους εἰς τὴν Ἑλλάδα, Her. 8.15, zulassen, hineinlassen, wie τὸν Μαρδόνιον ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, 9.1 ; vorbei- oder durchlassen, wie Eur. ἀπαυδᾷ Ἄδραστον ἐς γῆν τήνδε μὴ παριέναι, Suppl. 468 ; εἰς τὴν ἀκρόπολιν, Xen. Hell. 5.2.29 ; – übergehen, unterlassen, vernachlässigen, μὴ παρίει καλά, Pind. P. 1.165 ; ὁ δʼ οὔτι μέλλων οὐδʼ ἀφρασμόνως ὕπνῳ νικώμενος παρῆκεν ἀγγέλου μέρος, Aesch. Ag. 282 ; παρεὶς τάδε, Ch. 912 ; εἰ μέν τι τῇδε λοιπὸν ἢ παρειμένον ἔχεις γεγωνεῖν, Prom. 821 ; παρῆκα θεσμῶν οὐδέν, Soph. Trach. 682 ; κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος, Ant. 1193 ; ἄφθογγός εἰμι καὶ παρεῖσʼ ἐῶ στόμα, Eur. Troad. 690 ; u. in Prosa, τὰ αὐτῶν πλέω παρήσομεν, Her. 1.177 ; ὃν τότε παρεῖμεν, Plat. Rep. VI.503e ; μὴ παρῶμεν αὐτὸ ἄρρητον, Legg. VI.754a ; Folgde : auch c. gen., ὅστις τοῦ πλέονος μέρους χρῄζει τοῦ μετρίου παρεὶς ζώειν, Soph. O.C. 1212. wie Plat, Phaedr. 253e ; περί τινος, Pol. 2.59.3 ; vgl. Arist. eth. 10.1.2, ἥκιστα παρετέον ὑπὲρ τούτων εἶναι δόξειεν ἄν ; – c. inf., Plut. Rom. 17 u. sonst ; – zulassen, annehmen, συμμαχίαν, Plat. Rep. VIII.560d, übertr. gebraucht, vgl. λόγον ἀληθῆ οὐ προσδεχόμενος, οὐδὲ παριεὶς εἰς τὸ φρούριον, ib. 561b ; dah. παριέναι εἰς τὴν ψυχήν, Plat. Phaed. 90d, eigtl. einen Gedanken in die Seele ein-, zulassen, d.i. sich überreden ; erlauben, ἀλλʼ οὐδʼ ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν, Soph. O.C. 591 ; ἀλλὰ παρίημι, φάναι τὸν Φαῖδρον, ἀλλʼ ἐρώτα, Plat. Symp. 199c, vgl. 214e ; Eur. bei Schol. Ar. Vesp. 754 πάρες ὑπερβῶ κρηναῖα νάπη ; c. inf., κόσμον πάρες μοι παισὶ προσθεῖναι νεκρῶν, Eur. Herc.Fur. 393 ; vgl. Soph. El. 1482 u. Plat. Symp. 199b ; auch μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι, Soph. O.R. 283 ; u. mit ὥστε, O.C. 570, wie Her. 7.161 ; – überlassen, τινί, Arist. Pol. 7.14 ; τὴν ἀρχήν τινι, Plut. Them. 7 ; Aesch. κράτος μέντοι πάρες γʼ ἑκὼν ἐμοί, Ag. 917 ; in anderer Beziehung, ἑαυτὸν κυμάτων δρομήμασιν, Eur. Troad. 688, sich den Wogen überlassen, anvertrauen ; – nachlassen, abspannen, τοῦ ποδὸς παριέναι, das Segeltau nachlassen, übertr. nachgeben, weichen, Ar. Eq. 437 ; u. pass. erschlaffen, γήρᾳ παρειμένος, Plat. Legg. XI.931d ; ὕπνῳ, Eur. Cycl. 587 ; κόπου δʼ ὕπο παρεῖται, Bacch. 635 ; von den Leidenschaften, τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ, Soph. O.R. 688 ; γόον, Eur. Suppl. 111 ; πόθον, Troad. 645 ; von der Freude, χαίροντε ὀλίγον παρείθησαν, Plat. Euthyd. 303b ; auch bei Plut. Eum. 7, πληγεὶς περὶ τὸν τράχηλον ἔπεσε καὶ παρείθη ; Pol. vrbdt τὴν δύναμιν παρελέλυντο καὶ παρεῖντο, 1.58.9. – Auch eine Strafe nachlassen, Lycurg. 9 ; ähnlich συμφοράν, Ar. Ran. 699.
2) med., bei sich zulassen, οὓς εἰς τὰς ἀκροπόλεις παρεῖνται, Dem. 15.15 ; Pol. 2.15.6. – Auch = παραιτοῦμαι, wie es die VLL erklären, eigtl. Einen auf seine Seite herüberzuziehen, ihn sich zu gewinnen suchen, vgl. Ruhnk. Tim. 207 ; εἰ δὲ μὴ δοκῶ φρονῶν λέγειν, οὐκ ἂν παρείμην, οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν, Soph. O.C. 1666 ; vgl. Eur. Med. 892, um Verzeihung bitten, παριέμεσθα καί φαμεν κακῶς φρονεῖν ; sich ausbitten, οὐδέν σου παρίεμαι, Plat. Rep. I.341b ; neben δέομαι, Apol. 17c, vgl. Legg. V.742b, wo die vulg. παραιτησάμενος für παρέμενος. – Sp. auch wie im act. überlassen, aufgeben, τὴν στρατηγίαν προσεποιήσατο ἐθελοντὴς παρεῖσθαι, DC. 39.23 ; παρήκατο, Ggstz von προσεδέξατο, 43.14 ; vernachlässigen, 60.2.
Bei den Gramm. ist παρεῖται es »ist ausgelassen und dazu zu verstehen«, Schol. Il. 9.252.

†παρίημι

[παρ-, παρα- 2 + ἵημι1.]

3 sing. aor. pass. παρείθη (for παρ-ε-σέ-θη).

In pass., to hang down by the side of something, to hang down loosely : παρείθη μήρινθος Il. 23.868.

παρῐημι

• 1pass over μὴ παρίει καλά P. 1.86

παρίημι : let go by the side, only aor. pass., παρείθη, hung down, Il. 23.868†.

παρίημι 2nd sg. παριεῖς fut. παρήσω aor1 παρῆκα 3rd pl. aor2 παρεῖσαν part. παρείς perf. παρεῖκα Pass., aor1 παρείθην inf. παρεθῆναι aor2 παρείμην perf. παρεῖμαι

• • Ito let drop beside or at the side, let fall, Soph., Eur.:—Pass., παρείθη ποτὶ γαῖαν it hung down to earth, Il.
  • IIto pass by, pass over, leave out, Lat. omitto, Hdt., Soph.
  • • 2to pass unnoticed, disregard, let alone, Lat. praetermittere, Hdt., Aesch.; τὰ παθήματα παρεῖσʼ ἐάσω Soph.; so in Pass., πόθος παρεῖτο Soph.; παρεθῆναι Dem.
    • 3c.inf. to omit to do, Plat., etc.; and with a negat. repeated, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι Soph.
    • 4of Time, to let pass, τὸν χειμῶνα Hdt.; τὸν καιρόν Thuc.
  • IIIto relax, slacken, remit, γόον, χόλον Eur.:—Pass. to be relaxed, weakened, exhausted, Eur.
  • • 2τοῦ ποδὸς παριέναι to slack away the sheet, v. πούς II. 2; so metaph., τοῦ μετρίου παρείς letting go oneʼs hold of moderation, i. e. giving it up, Soph.
    • 3to remit punishment, to forgive, pardon, Ar.
  • IVto yield, give up, Lat. concedere, νίκην τινί Hdt., Attic: — to leave a thing to another, σοὶ παρεὶς τάδε Soph.; παρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι left it so that there is need for me to say but little, Soph.
  • • 2to permit, allow, c. dat. pers. et inf., ἄλλῳ παρήσομεν ναυμαχήσειν Hdt.; absol., the inf. being understood, Soph.
  • Vto allow to pass, let pass, let in, admit, Hdt., Eur., etc.; so perf. pass. in mid. sense, βαρβάρους εἰς τὰς ἀκροπόλεις παρεῖνται have admitted them into their citadels, Dem.
  • VIMid. παρίεσθαί τινα to obtain leave from him, obtain his consent, Soph., Plat.
  • • 2to beg to be let off something, οὐδέν σου παρίεμαι I ask no quarter, Plat.: to beg a favour, Plat.; παριέμεσθα we ask pardon, Eur.