παραχωρητέον
παραχωρητέον, one must give way
παραχωρ-ητέον,
- one must give way, ἐν ὁδοῖς π. τινί X. Lac. 9.5.
- 2 c. gen. et dat., one must give way in a thing to a person, τοῦ ἀκριβοῦς ἄλλοις Str. 4.1.1.