παραχυτέον
παραχυτέον, one must pour in
παρα-χῠτέον,
- one must pour in, Aret. CA 1.1, Antyll. ap. Orib. 10.23.14, Gp. 7.26.1.
παραχυτέον [ῠ] vb. de παραχέω, Geop. 7, 26, 1.