παρρησιαστικός
παρρησιαστικός, freespoken
παρρησι-αστικός, ή, όν,
- outspoken, Arist. Rh. 1382b20, Phld. Ir. p.74 W. Adv. -κῶς M.Ant. 6.30: Comp. -ώτερον J. BJ 2.21.4.
παρρησιαστικός, ή, όν, franc, Arstt. Rhet. 2, 5, 11.
Étym. παρρησιάζομαι.
παρρησιαστικός, ή, όν, zum freimütigen Sprechen gehörig, geneigt ; Arist. eth. 4.3, rhet. 2.5 ; Luc. Calumn. 23 u. a.Sp., auch adv.
παρρησιαστικός, ή, όν
from παρρησιάζομαι
- freespoken, Arist.