πεπινωμένως
πεπῐνωμένως, v. πινόομαι.
πεπινωμένως [ῐ] adv. avec une patine, fig. en style archaïque, Cic. Att. 15, 16.
Étym. πινόω.
πεπινωμένως, adv. part. perf. pass. von πινόω, von einfacher, schmuckloser Schönheit, Cic. ad Att. 15.16, vgl. 14.7.