πέπνυμαι

πέπνῡμαι, Ep. pf. Pass. with pres. sense,

• to be conscious, in full possession of oneʼs faculties, τῷ καὶ τεθνηῶτι νόον πόρε Περσεφόνεια οἴῳ πεπνῦσθαι· τοὶ δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσιν Od. 10.495; π. ἐν νεκύεσσι Call. Lau. Pall. 129.
• • • 2 more freq. to be wise, πέπνυσαι . . νόῳ ιλ.2.3 ; οὔ σʼ ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Ἀχαιοί 23.440; imper. πέπνῠσο Thgn. 29: plpf. with impf. sense, τά περ ἄλλα μάλιστα ἀνθρώπων πέπνῡσο Od. 23.210: most freq. in part. πεπνυμένος, of persons, Il. 3.203, Od. 3.52; also of things, π. μῦθος, π. μήδεα, 1.361, Il. 7.278; στόμα Hsch.; πεπνυμένα ἀγορεύειν, βάζειν, etc., Od. 19.352, Il. 9.58, etc.; once in Hes., πεπνυμένα εἰδώς Op. 731; in later Prose, πεπνυμένη ῥῆσις Anaxarch. 1; τὰ θεῖα πεπνυμένος Plu. Num. 4; αἱ (v.l. οἱ) π. the experts, Aret. SD 2.11.—In aor. opt. Pass., πνυθείης ἀκόνιτον understand it, Nic. Al. 13.
    • 3 breathe, ζῶντες καὶ πεπν. ἄνδρες Plb. 6.47.9; εἰκόνες Id. 6.53.10. (From root πενῠ- which becomes πινῠ- in πινυτός (cf. Σικυών from Σεκυών, Λιβύη from Λεβύα) , ἀπινύσσω ; πνῡ-also in pr. n. Πνυταγόρας, πνυτός: not cogn. with πνέω, with which however it soon began to be confused, cf. ἄμπνυτο, ἀναπνέω I.1.)

πέπνυμαι, [ῡ], perf. pass. von πνέω (was zu vergleichen), angehaucht, beseelt sein, gew. übertr., klug, verständig sein ; πέπνυσαι νόῳ, du bist verständig in deinem Sinne, Il. 24.377 ; πεπνῦσθαι, 23.440, Od. 10.495 (bei Wolf noch falsch πεπνύσθαι akzent.); πέπνῡσο, 23.210 ; am häufigsten πεπνυμένος, verständig, Hom., bes. od.; Hes. O. 733 ; gew. von Männern ; aber auch μῦθος, μήδεα, Od. 1.361, 21.355, Il. 7.278 ; auch πεπνυμένα πάντʼ ἀγορεύεις, verständig sprichst du, Od. 18.352 ; πεπνυμένα βάζεις, Il. 8.58 ; πεπνυμένα εἰδώς, Od. 4.696 u. öfter ; πεπνυμένα πάντα νοῆσαι, 18.230.
Bei Pol. findet sich ζῶντες καὶ πεπνυμένοι ἄνδρες, 6.47.9, auch εἰκόνες οἱονεὶ ζῶσαι καὶ πεπνυμέναι, 6.53.10, gleichsam atmend, belebt ; er hat auch πέπνυται so, 36.6.6.

πέπνυμαι

pf.

[prob. fr. πνυ-, to be vigorous, and conn. with ἐμπνύνθη, πινύσσω, πινυτός, ποιπνύω.]

• • 1

    To be in full mental vigour, have one’s mental powers unimpaired : τῷ νόον πόρε περσεφόνεια οἴῳ πεπνῦσθαι Od. 10.495.

    To be of sound understanding, have good sense : οὔ σʼ ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Il. 23.440. Cf. Il. 24.377 : Od. 23.210.

  • 2

    In pple. πεπνυμένος, wise, of sound understanding, of good sense, astute, shrewd, sagacious : οὐκαλέγων τε καὶ Ἀντήνωρ, πεπνυμένω ἄμφω Il. 3.148. Cf. Il. 7.276, Il. 9.689, Il. 23.570 : Od. 3.20 = 328, Od. 3.52, Od. 4.190, 204, Od. 8.388, Od. 18.65, 125, Od. 19.350.

    Epithet of Antenor Il. 3.203, Il. 7.347.

    Of Meriones Il. 13.254 = 266.

    Of Poulydamas Il. 18.249.

    Of Antilochus Il. 23.586.

    Of Telemachus Od. 1.213, 367, 388, Od. 22.461, etc.

    Of Laertes Od. 24.375.

    Applied to discourse or counsel : μήδεα Il. 7.278. Cf. Od. 1.361=Od. 21.355, Od. 2.38, Od. 18.230, Od. 19.352.

    Absol. : πεπνυμένα βάζεις Il. 9.58 : Od. 4.206, πεπνυμένα εἰδώς 696, 711, Od. 22.361, Od. 24.442, ὅς κεν πεπνυμένα εἰδῇ Od. 8.586.

πέπνυμαι old Epic perf. pass. of πνέω, with pres. sense

• to have breath or soul, and metaph. to be wise, discreet, prudent, πέπνῡσαι νόωι Il.; inf. πεπνῦσθαι Hom.; 2 sg. plup. with imperf. sense, πέπνῡσο Od.; part. πεπνῡμένος, as adj., sage, wise, sagacious, Hom., Hes.