περίκυρτος
περίκυρτος, convex
περίκυρτ-ος, ον,
- convex, S.E. M. 7.307, Gal. 18(1).787; τὸ π. [τῆς γαστρός] Ruf. Anat. 40.
περί·κυρτος, ος, ον, dont la surface est déprimée tout autour, convexe, Sext. M. 7, 307.
Étym. π. κυρτός.
περίκυρτος, ringsherumgebogen, konvex, Sext.Emp. adv.log. 1.307 Ggstz von κοῖλος.