πιθανότης
πιθανότης, persuasiveness
πῐθᾰν-ότης, ητος, ἡ,
- persuasiveness, plausibility, of persons, Plb. 22.20.2, Plu. Stoic.rep. 2.1040b (pl.).
- 2 of arguments, Pl. Lg. 839d, Cra. 402a; π. τινὰ ἔχει ὁ λόγος Arist. EN 1097a4, cf. Phld. Rh. 1.209 S.; πιθανότητας ἐλάμβανε κατὰ τῶν ἀνθρώπων provided himself with plausible charges against . ., Plb. 27.15.9, cf. 12.26c. 2, Ph. 1.94 (pl.).
πιθανότης, ητος (ἡ) [ῐᾰ]
1 talent de persuader ou de plaire, Pol. 23, 18, 2, etc. ; Plut. M. 1040b ||
2 vraisemblance, Plat. Leg. 839d, etc. ; Arstt. Nic. 1, 6, 15.
Étym. πιθανός.
πιθανότης, ητος, ἡ, das Wesen des πιθανός, Ueberzeugungs- oder Ueberredungsgabe, Gabe einzunehmen, zu gefallen, καὶ γλαφυρία, Plut. adv. Stoic. 14 ; – Wahrscheinlichkeit, Plat. Crat. 402a, Legg. VIII.839d u. öfter ; Sp., auch plur., Pol. 13.5.5.
πιθανότης
πῐθᾰνότης, ητος, ἡ,
- persuasiveness, Plat., Arist.