προακούω
προακούω, to hear beforehand
προᾰκούω,
- hear beforehand, τι Hdt. 2.5, 5.86, etc.; τῶν ἐνυπνίων Plb. 10.5.5; περί τινος D. 22.35; προακηκόεε ὅτι . . Hdt. 8.79; προακηκοότες ὡς εἶχε how matters stood, Id. 6.16; of a horse, τοῖς ὠσὶ προακούοντα σημαίνειν X. Cyr. 4.3.21.
προ·ακούω (ao. προήκουσα, pf. προακήκοα, etc.) [ᾰκ] entendre ou apprendre d’avance, acc. Hdt. 2, 5 ; 5, 86, etc. ; Xén. Cyr. 4, 3, 21 ; τινός, Pol. 10, 5, 5, qqe ch. ; περί τινος, Dém. 604, 7, entendre dire auparavant au sujet de qqe ch. ; avec ὅτι, Hdt. 8, 79 ; avec ὡς, Hdt. 6, 16.
προακούω, (ἀκούω), vorher, voraus hören ; προακήκοε ὅτι, Her. 8.79 ; Dem. 24.17 u. öfter ; προακηκοότες καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν, Plat. Legg. VII.797a ; οἱ προακηκοότες τῶν ἐνυπνίων, Pol. 10.5.5 ; Sp., wie Plut. u. Luc.
Strong 4257
*
to hear beforehand: Col 1:5 (v. Lft., in l.).†
προακούω
fut. -ακούσομαι
perf. -ακήκοα
- to hear beforehand, Hdt., Attic