προαμαρτάνω
προαμαρτάνω, to fail
προᾰμαρτάνω,
- fail or sin before, 2 Ep.Cor. 12.21, 13.2: pf. part. Pass., τὰ προημαρτημένα OGI 751.10 (Amblada, ii B.C.), J. BJ 1.24.4, Hdn. 3.14.4.
προ·αμαρτάνω (ao. 2 -ήμαρτον, etc.) [ᾰμ] pécher auparavant, NT. 2 Cor. 12, 21 ; 13, 2 ; τὰ προημαρτημένα, Hdn 3, 14, les fautes antérieures.
προαμαρτάνω, (ἁμαρτάνω), vorher fehlen, sündigen, K.S. In B.A. 193 v. παρανόμων ist προαμαρτήσας verderbt.
Strong 4258
*†
to sin before: II Co 12:21 13:2.†
προαμαρτάνω
fut. αμαρτήσομαι
aor2 -ήμαρτον
- to fail or sin before, NTest.