προσηγορικός
προσηγορικός, of or for addressing
προσηγορ-ικός, ή, όν,
- of or for addressing, π. ὄνομα,= Lat. praenomen, opp. nomen (τὸ συγγενικόν), D.H. 3.65, 4.1; also,= cognomen, Plu. Mar. 1.
- II Gramm., τὰ π. appellatives, opp. τὰ ὀνοματικά, D.H. Comp. 2, etc.; ὄνομα κύριον ἢ π. A.D. Adv. 120.23, cf. D.T. 636.9; τὰ ἁπλᾶ π. Hermog. Stat. 1; περὶ τῶν π., title of work by Chrysippus, D.L. 7.192. Adv. -κῶς by oneʼs common name, Ph. 1.150; τὰ π. ἄρμενα καλούμενα vulgarly called ‘tackle’, Gal. 18(2).717.
προσηγορικός, ή, όν, dont on se sert pour nommer : πρ. ὄνομα :
1 nom commun, DH. Comp. 2, etc. ||
2 prénom, p. opp. au nom (τὸ συγγενικόν) DH. 3, 65, 70 ; 4, 1 ||
3 surnom, Plut. Mar. 1.
Étym. προσήγορος.
προσηγορικός, 1) anredend, begrüßend.
2) benennend, τὸ π. ὄνομα, Zunamen, Dion.Hal. 3.65.
2) benennend, τὸ π. ὄνομα, Zunamen, Dion.Hal. 3.65.
προσηγορικός, ή, όν
from προσηγορέω
- of or for addressing, πρ. ὄνομα the Roman praenomen or cognomen, Plut.