πρωϊνός
πρωϊνός, early
πρωϊνός [ῐ], ή, όν,
- later form of πρώϊος (for wh. it is f.l. in Thphr. CP 3.24.2), PCair.Zen. 207.36 (iii B.C.), LXX Ge. 49.27, Ex. 29.41, al.; ἐδωδή Plu. QConv. 2.726f, cf. Ath. 1.11c; ἔργα Babr. 124.17. Adv. -νῶς interpol. in Suid. s.v. πρώϊμος.
πρωϊνός, ή, όν [ῐ] du matin, matinal, Spt. Gen. 49, 27, etc. ; Plut. M. 726e ; Babr. 97, 17 ; Ath. 11c, etc. ; subst. τὸ πρωϊνόν, Spt. 1 Esdr. 5, 50, le matin.
Étym. πρωΐ.
πρωϊνός, sp. Form von πρώϊος ; Ath. I.11e ; Babr. 124.17 ; vgl. Lobeck Phryn. 52.
πρωϊνός
πρωῐνός, ή, όν
later form of πρώιος, Babr.