πρώϊμος
πρώϊμος, early
πρώϊμος, ον, Ion. πρόϊμος cj. in Call. Fr. 482 (Hermes 24.453):—
- early, of fruits, X. Oec. 17.4, Arist. Pr. 924b5, OGI 56.68 (Canopus, iii B.C.); of winter, Cat.Cod.Astr. 1.172; ὥρη Call. l.c.; also, born early, ἄρνες PCair.Zen. 771.10 (iii B.C.).
- 2 metaph., precocious, π. πονηρία Metrod. Fr. 56. Adv. Comp. -ώτερον PTeb. 27.25 (ii B.C.).
πρώϊμος, ος, ον [ῐ] qui vient de bonne heure, précoce, Xén. Œc. 17, 4 ; Arstt. Probl. 20, 14, 2 ; Geop. 2, 14, 1 ; πρώϊμον ἔτος, Geop. 11, 18, 5, année précoce, c. à d. où les fruits sont précoces ; fig. en parl. de méchanceté, Métrod. (Stob. Fl. 52, 7) ||
Cp. -ώτερος, Geop.
Étym. πρωΐ.
πρώϊμος, = πρωϊνός ; Xen. Oec. 17.4 ; NT u. a.Sp., wie Geop.; im Ggstz von ὄψιμος. – S. auch πρῷμος.
Strong 4406
πρώϊμος
πρώῐμος, ον,
- early, of fruits, Xen.