πρῷμος
πρῷμος, early
πρῷμος, ον, Att. for πρώϊμος, Ar. Fr. 373.
πρῷμος, ος, ον, att. c. πρώϊμος, Ar. (Com. fr. 2, 1103).
πρῷμος, att. statt πρώϊμος, vgl. Pierson zu Moeris 300, Lobeck zu Phryn. 52 u. Tim. lex.; Andere ziehen die Schreibung πρῶμος vor.