πτάξ
πτάξ, cowering
πτάξ, gen. πτᾰκός, ὁ, ἡ, (πτήσσω)
- = πτώξ, A. Ag. 137 (lyr.).
πτάξ, ακός (ἡ) [ᾱκ] hase, litt. « qui se blottit », Eschl. Ag. 137 ||
➳ [ᾰ] à l’acc. Eschl. l. c.
Étym. cf. πτήσσω, πτώξ ; autrement p.-ê. pré-grec.
πτάξ, πτακός, ὁ, ἡ, scheu, furchtsam, wie πτώξ, bes. von Hasen ; αὐτότοκον πρὸ λόχου μογερὰν πτάκα θυομένοισιν, Aesch. Ag. 135, wo α kurz ist, welches nach Draco p. 19.14, 80.22 lang ist ; VLL.
πτάξ, gen. πτᾰκός, οῦ, ὁ,
πτήσσω
= πτώξ, Aesch.