πυρίκμητος
πυρίκμητος, wrought at
πῠρί-κμητος, ον, (κάμνω)
- wrought at or with fire, λέβης Call. Del. 145, cf. Fr.anon. 50 [not found]; scorched, χρώς Nic. Th. 241; cooked, κρέα Porph. Abst. 1.13.
πυρί·κμητος, ος, ον [ῠ]
1 travaillé au feu, Call. Del. 145 ||
2 brûlé, Nic. Th. 241.
Étym. π. vb. de κάμνω.
πυρίκμητος, am od. im Feuer gearbeitet ; λέβης, Callim. Del. 145 ; auch χρώς, verbrannt, Nic. Th. 241.