πυρίκαυστος
πυρίκαυστος, burnt in fire
πῠρί-καυστος, ον,
- burnt in fire, Il. 13.564, Plu. Fac.lun. 2.922a, Vett.Val. 127.32; in late Ep. πῠρί-καυτος, Epic. in Arch.Pap. 7.4, Nonn. D. 10.74, al.
- 2 caused by a burn (or scald, cf. Gal. 13.384), φλυκταινίδες ὥσπερ π. Hp. Epid. 2.1.1; π. [ἕλκη] Dsc. 1.68.2, cf. Hp. Fract. 27, Arist. Pr. 866a6; later πυρίκαυτα ἕλκεα Aret. SA 1.9.
- 3 πυρίκαυστον, τό, plaster for a burn, Thphr. HP 9.19.3, Ign. 38; ἡ π. ἔμπλαστρος Asclep. ap. Gal. 13.525.
- II inflammatory, in the form -καυτος, Pl. Ti. 85c, Luc. Asin. 6, etc.
- 2 inflamed, ὑπερῴα πυρίκαυτος Aristid. Or. 49(25).30.
πυρί·καυστος, ος, ον [ῠῐ]
1 brûlé par le feu, Il. 13, 563 ; Th. Ign. 38 ; Plut. M. 922a, etc. ||
2 causé par une brûlure, Hpc. 994d ; Diosc. 1, 82, etc. ; Plut. M. 953f ; subst. τὰ π. Hpc. 769a ; Arstt. Probl. 1, 54, plaies ou pustules causées par une brûlure.
Étym. π. vb. de καίω.
πυρίκαυστος, mit Feuer gebrannt, angebrannt u. gehärtet ; σκῶλος, Il. 13.564 ; Nonn. D. 7.158 ; Diosc.
πυρίκαυστος
[πυρί,
dat. of πῦρ + καυ-, καίω.]
Charred (at the end to prevent rotting) Il. 13.564.
πυρίκαυστος (καίω): charred, Il. 13.564†.
πυρίκαυστος
πῠρί-καυστος, ον,
- or -καυτος, burnt in fire, Il.