πυργίτης
πυργίτης, of a tower
πυργ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- of a tower, στρουθὸς π. house-sparrow, Gal. 6.435.
- II fem. πυργῖτις, ιδος, ἡ, a plant, Hsch.
πυργίτης, ου [ῑ] adj. m. habitant des tours, ép. du moineau, Gal. 6, 181.
Étym. πύργος.
πυργίτης, ὁ, fem. -ῖτις, vom Turme, στροῦθος, Turmsperling, Galen.