πυρῖτις
πῠρῖτις (sc. βοτάνη), ιδος, ἡ,
- = πύρεθρον, Nic. Th. 683, Al. 531.
- 2 = ὀρεινὴ νάρδος, Dsc. 1.9.
- II (sc. λίθος), an unknown gem, Plin. HN 37.189.
πυρῖτις, ίτιδος (ἡ) [ῠῑῐδ]
1 autre n. de la plante πύρεθρον, Nic. Th. 683, etc. ||
2 πυρῖτις νάρδος, Gal. 13, 213, autre n. de la plante θυλακῖτις.
Étym. fém. du préc.
πυρῖτις, ἡ, s. πυρίτης.