πόμα

πόμα, τό,

• v. πῶμα.
• • II = φοῖνιξ, cj. in Dsc. 1.109.

πόμα, τό, der Trank oder Trunk ; Pind. N. 3.79, vom Gesange ; αἵματος, Eur. Hec. 392 ; βότρυος ὑγρὸν π., Bacch. 279 ; Her. 3.23 ; Xen. An. 4.5.27 ; u. in späterer Prosa, wie Luc. Lexiph. 20, Plut. – Vgl. πῶμα, welches die eigtl. attische Form dafür war ; Porson Eur. Hec. 396, Monk Hipp. Lobeck Phryn. 456 u. Paralipp. 425.

πόμα

• 1draught met., of poetry ἐγὼ τόδε τοι πέμπω μεμιγμένον μέλι λευκῷ σὺν γάλακτι πόμʼ ἀοίδιμον, Αἰολίσσιν ἐν πνοαῖσιν αὐλῶν N. 3.79