πῖσος
πῖσος, meadow
πῖσος, εος, τό, old Ep. Noun, only in pl.,
- meadows, πίσεα ποιήεντα Il. 20.9, cf. Call. Fr.anon. 57, A.R. 1.1266.
πῖσος (τὸ) [ῑ] seul. nom. acc. pl. πίσεα, lieux humides, prairies, Il. 20, 9 ; Od. 6, 124 ; Hh. Ven. 99 ; Sim. fr. 193 Bgk, etc.
Étym. p.-ê. pré-grec.
πῖσος, τό, ein feuchter, reichlich bewässerter Ort, wasserreiche Niederung, Aue, Wiese, Marschland mit üppigem Pflanzenwuchs, Il. 20.9, Od. 6.124, auch πείσεα falsch geschrieben ; es hängt mit πίνω, πιπίσκω, πίσω zusammen.
πῖσος
τό.
A water-meadow : πίσεα ποιήεντα Il. 20.9 : = Od. 6.124.
πῖσος , εος (πίνω): meadow, dell.
πῖσος, εος, τό,
πίνω
only in pl.
- meadows, Hom.