σίνις
σίνις, a ravager, plunderer
σίνις [σῐ], ιδος, ὁ, acc. σίνιν, (σίνομαι)
- ravager, plunderer, Αὐτόλυκον πολέων κτεάνων σίνιν Antim. (?) ap.Sch. S. OC 378; ἔθρεψεν λέοντα σίνιν δόμοις (λέοντος ἶνιν Conington) A. Ag. 718, cf. Call. Ap. 92, Lyc. 539: as Adj. destroying, σ. ἀνήρ, as an example of a γλῶσσα, Poet. ap. Arist. Rh. 1406a8.
- II pr. n. Σίνις, the Destroyer, a famous robber of the Isthmus of Corinth, E. Hipp. 977, Marm.Par. 36, X. Mem. 2.1.14, etc.; cf. Πιτυοκάμπτης. (Freq. misspelt σίννις in codd., as Arist. l.c.)
σίνις, ιδος, acc. ιν (ὁ) [ῐῐδ] qui endommage, qui fait du tort à, dévastateur, malfaiteur, Eschl. Ag. 718 ; Poèt. (Arstt. Rhet. 3, 3, 2) ; Call. Ap. 90 ; Lyc. 539 ; κτεάνων, Soph. fr. 230 Dind. (acc. σίνιν) qui pille les biens.
Étym. σίνω.
σίνις, ὁ, der Schädiger, Schadenstifter, Verwüster, Räuber ; ἔθρεψεν δὲ λέοντα σίνιν δόμοις, Aesch. Ag. 700 ; κτεάνων, Soph. frg. 230 ; Sp. – Vgl. nom. pr.
σίνις
σίνις (σῐ), ιδος, ὁ,
σίνομαι
- Ia ravager, plunderer, Aesch.:—as adj. destroying, σ. ἀνήρ as an example of a γλῶσσα, Poeta ap. Arist.
- IIas prop. n., Σίνις, the destroyer, a famous robber of the Isthmus of Corinth, called ὁ Πιτυοκάμπτης, Eur., Xen.