σβεστήριος
σβεστήριος, serving to quench
σβεσ-τήριος, α, ον (ος, ον Ph. 1.350),
- serving to quench or put out, κωλύματα [πυρὸς] σ. Th. 7.53: as Subst., σβεστήρια τοῦ πυρός D.H. 3.56, cf. Plu. Cam. 34, etc.: metaph., σ. κακοῦ φάρμακον Heraclit. All. 20; σ. ἰάματα (for a fever) Orib. Eup. 3.6.
σβεστήριος, α, ον, qui sert à éteindre, Thc. 7, 53 ; τὸ σβεστήριον, DH. 3, 56 ; Plut. Cam. 34, etc. moyen d’éteindre ; τὰ σβεστήρια, Phil. byz. procédés d’extinction des incendies ; fig. Héraclite gramm. All. Hom. p. 436.
Étym. σβέννυμι.
σβεστήριος, zum Löschen, Auslöschen gehörig, dazu dienlich ; σβεστήρια κωλύματα, Thuc. 7.53, gegen das Feuer ; vgl. Plut. Camill. 34 ; Dion.Hal. 3.56.
σβεστήριος, α, ον
- serving to quench fire, Thuc.