σεβάζω
σεβάζω, Clém. Protr. p. 33, d’ord. moy. σεβάζομαι (fut. σεβασθήσομαι, ao. ἐσεβάσθην, pf. inus.) éprouver une crainte religieuse, d’où tr. :
1 craindre par un scrupule religieux, acc. Il. 6, 167, 417 ||
2 vénérer, acc. Orph. Arg. 560 ; NT. Rom. 1, 25 ||
➳ Ao. moy. 3 sg. épq. σεβάσσατο, Il. 6, 167. Ao. ἐσεβάσθην au sens act. Anth. 7, 122 ; Sib. 4, 405 ; 8, 46 ; au sens pass. Anth. 8, 477.
Étym. σέβας.