σεβάζομαι
σεβάζομαι, to be afraid of
σεβ-άζομαι, Ep. aor. σεβάσσατο Il. 6.167, 417; ἐσεβάσθην AP 7.122, Ep.Rom. 1.25:—
- to be afraid of, c. acc., σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ Il. ll.cc.
- 2 later, = σέβομαι, ξεῖνον θανόντα Orph. A. 550; θεόν Jul. Gal. 354b.
1. ontzag hebben voor, met acc.:
2. vereren:
σεβάζομαι, sich wovor scheuen, sich scheuen, Etwas zu tun, σεβάσσατο γὰρ τόγε θυμῷ, Il. 6.167, 417. – Sp. übh. = σέβομαι, auch im act., Clem.Al.
†σεβάζομαι
[σέβας.]
3 sing. aor. σεβάσσατο.
To be restrained from doing (something) by sensitiveness to the opinion of others, shrink from doing (it), think shame to do (it) (cf. αἰδέομαι 2) : σεβάσσατο τό γε θυμῷ Il. 6.167, 417.
σεβάζομαι (σέβας), aor. σεβάσσατο: stand in awe of, fear, scruple, Il. 6.167 and 417.
σεβάζομαι
σεβάζομαι;
- to be afraid of, τι Il.