σκύβαλον

σκῠβᾰλ-ον, τό,

• dung, excrement, Plu. Isid. 2.352d, Alex.Aphr. Pr. 1.18: pl., σ. λευκὰ καὶ ἀργιλώδεα Aret. SD 1.15, cf. Str. 14.1.37, J. BJ 5.13.7, etc.; manure, PFay. 119.7 (i/ii A.D.).
• • • 2 refuse, offal, Ep.Phil. 3.8, Jul. Or. 5.179c; ἀποδειπνίδιον σ. AP 6.302 (Leon.); ἄνδρα, πολύκλαυτον ναυτιλίης σ. ib. 7.276 (Hegesipp.); τέφρης λοιπὸν ἔτι σ. ib. 382 (Phil.); opp. τὸ χρήσιμον, Ath.Med. ap. Orib. 1.2.8; σ. τοῦ σησάμου PCair.Zen. 494.16 (iii B.C.); ς. χόρτου PSI 3.184.7 (pl., iii A.D.): pl., δεῖπνον ἀπὸ σκυβάλων AP 6.303 (Aristo); σ. ἀνθρώπου LXX Si. 27.4.

σκύβαλον, τό, Kot, Auswurf, Kehricht, alles Ueberbleibsel, was man wegwirft, Schalen, Hülsen, Hefen u. dgl.; Suid. leitet es von κυσίβαλον ab, was den Hunden vorgeworfen wird ; so ἀποδειπνίδιον, Leon.Alex. 30 (VI.302); ξηρά, Ep.adesp. 13 (XII.107); δεῖπνον ἀπὸ σκυβάλων, Aristo 2 (VI.303); ἡμιδαές, Ep.adesp. 386 (IX.375), u. öfter in der Anth.; περίσσωμα τροφῆς καὶ σκ., Plut. Is. et Os. 4 ; was das Meer auswirft, Ach.Tat. 2.11, s. Jacobs p. 522.

σκύβαλον σκύβᾰλον, ου, τό,

• dung, filth, refuse, Anth. deriv. uncertain