συναγανάκτησις
συναγανάκτησις, common anger
συνᾰγᾰνάκτ-ησις, εως, ἡ,
- common anger or vexation, Arist. HA 612b35, D.H. 7.45.
συναγανάκτησις, εως (ἡ) [ᾰᾰν] action de s’indigner avec qqn, Arstt. H.A. 9, 7, 4 ; DH. 9, 7, 45.
Étym. συναγανακτέω.
συναγανάκτησις, ἡ, gemeinschaftlicher Zorn, Unwille, Dion.Hal. 7.45.